ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਯੱਗ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਸ਼ਮੀ, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਪਲਾਸ਼ਾ, ਔਡੁੰਬਰਾ, ਵਟ, ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸਾੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਖ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ 'ਭਸਮ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਸਮ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਨੂੰ ਸੁਤਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਸਮ ਚਮਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਉਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਤੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਕ ਅਨਾਜ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾ ਕੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ ਤੱਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਖ ਲਾਉਣ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਨਮੋਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਵਾਯੂ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ, ਚਮੜੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਜਗਤ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦਾ ਤੱਤ 'ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ' ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਸਥਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਵਸ਼ੀਕਰਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਸ਼ੀਕਰਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਿੰਘ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਸ਼' ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, 'ਮ' ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ, ਤੇ 'ਵ' ਸ਼ਕਤੀ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਬਣਾਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਲਈ, ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਜੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਸਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾ ਕੇ ਜੋ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ impurity ਜਾਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਸਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਲਾਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਥੀਂ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਗੁਰੂ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਰਜ, ਤਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਗੁਰੂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ, ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੀਖਿਆ ਲਈ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ-ਗੁਰੂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਜੀਭ, ਲਿੰਗ, ਮੰਤਰ, ਵੀਰਜ, ਕੰਨ, ਅਤੇ ਗਰਭ ਆਦਿ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਮੰਤਰ-ਜਨਿਤ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਧਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਆਦਿ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਅੰਗ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਨ੍ਹਾਉਣ, ਚੁੰਗਣ, ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਜਲ, ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੋਰੀ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਫਰਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੁਖਾਰ, ਗੰਢ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਗਿੱਦੜ ਆਦਿ ਜਾਂ ਚੀਟੀ, ਗੋਹ ਆਦਿ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਕਲੀਫ, ਜਾਂ ਛਿਪਕਲੀ ਆਦਿ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਛੂਆ, ਸੱਪ, ਕੁਨਿਰੀ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਆ ਜਾਣ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ, ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਭੌਤਿਕ ਕਾਰਨ ਹਨ—ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸਾਢੇ ਸਾਤੀ ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਹਾਮਾਰੀਆਂ ਆਦਿ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਵਿਧੀਵਤ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੱਤ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਨਾਸਕ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।