ਇਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਉਠਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨਿਰਵਾਸਨਾ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ, ਬੋਧ, ਬਚਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭੀ, ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ 'ਸਾਲੋਕਯ' ਕਹਿ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ 'ਸਾਮੀਪਯ', ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਾ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ (ਸਾਯੁਜਯ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੁੱਧੀ, ਜੋ ਕਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਨ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਰਵਜ੍ਞਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਆਗਮਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਯੁਜਯ ਕਦਮ-ਬ-ਕਦਮ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ, ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕਰਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪ, ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੁਣੋ, ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ! ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਕਸ਼ਮ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਹੈ, ਜੋ ਅਪਰਗਟ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਥੂਲ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਸਿੱਧਾ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਲਿੰਗ ਹਨ। ਉਹ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਰਣ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ-ਬਦਲ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਸਵੈਭੂ ਲਿੰਗ, ਦੂਜਾ ਬਿੰਦੁ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਹੈ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਚਲਿਤ ਲਿੰਗ। ਪੰਜਵਾਂ ਗੁਰੂ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਧੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਫੂਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੈਭੂ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਤੂ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਚਿਕਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਲਿੰਗ, ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਯੰਤ੍ਰ-ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਿੰਗ ਬਿੰਦੁ ਤੇ ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਚਾਹੇ ਸਥਿਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਲਿਤ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਯੰਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਸਵੈਭੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਸ਼ੋਡਸ਼ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਤਮ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲਿੰਗ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੌਰੁਸ਼ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋਣ। ਜੋ ਲਿੰਗ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਭੋਗ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਿਰਘਕਾਲੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਪੌਰੁਸ਼ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਹੈ। ਜੋ ਲਿੰਗ ਨਾਭੀ, ਜੀਭ, ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਕਮਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਲਿਤ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਪੌਰੁਸ਼ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਆਦਿ ਪੌਰੁਸ਼ ਹਨ, ਝਾੜੀਆਂ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ। ਸਾਠ ਕਿਸਮ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਲੀ, ਗੋਧੂਮ ਅਤੇ ਪੌਰੁਸ਼ ਵੀ ਹਨ। ਪੌਰੁਸ਼ ਲਿੰਗ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਲਿੰਗ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਲਿਤ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਰਸ-ਲਿੰਗ ਹੈ। ਰਸ-ਲਿੰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਣਾ ਲਿੰਗ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਸਫਟਿਕ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਲਿੰਗ ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਆਪਣਾ ਲਿੰਗ ਨਾਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਾ ਭੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਮਨਾਂ ਨਹੀਂ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤਾਂ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਫਟਿਕ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤਾਂ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਸ-ਲਿੰਗ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਸਫਟਿਕ ਲਿੰਗ ਸਭ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਭ, ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।