ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ‘ਨਮਹ’ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਚੀਸ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਨਮਹ’ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਖਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਧਕ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਾ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਧਾਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਇਹ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ-ਮੰਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਲਿੰਗ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਹਾਜ਼ਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਦ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਸ਼ਕਤੀ, ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝੋ; ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝੋ। ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਧੁਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਜੜ-ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਸੋਲੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੇਵਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਲਿੰਗ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿਵਿਆ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਪੰਜ, ਦਸ ਜਾਂ ਸੌ ਵਾਰ ਕਰੀਏ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧਨ, ਸਰੀਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੂਲ-ਸਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਗਲੇ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਭਾਗ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦਾ ਸਰੀਰ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵੀ; ਆਦਿ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਲੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਸਮਾਧਿ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿਚ, ਹਰ ਪੜਾਅ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਨਤੀਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ— ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਜਪਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸਭ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਉਪਾਇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਦਿ ਅਠ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਅਠ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਿਆ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬੁੱਧੀ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਅਹੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ—ਇਹ ਅਠ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਠ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣੋ: ਸਥੂਲ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਤੇ ਕਾਰਣ। ਸਥੂਲ ਕਰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ; ਸੁਕਸ਼ਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਣ-ਸਰੀਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਕਰਮ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੰਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਰੁਕਣ ਲਈ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੱਕਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ, ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਸਰਵ-ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ, ਆਦਿ-ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ, ਸਦੀਵੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਉਰਜਾ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕ ਰਾਜਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਤ੍ਰ-ਜਪ, ਪੂਜਾ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵਿਚ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।