ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੋਚੇ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਹਾਨ ਗਣ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਕੁਟਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਭੈਅ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਦਾ ਸਦਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾ ਦੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਦਇਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਚੌਦਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਪ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਰ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਚਾਰਿਆ ਚੁਣਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੋ, ਜੋ ਇਸ਼ਾਨ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰਾ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਸਦਿਓਜਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਹੋਣ। ਜਦ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਪੂਜਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੀ ਅਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਆਰੰਭ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਜਨੇਊ ਨਾਲ, ਗਿਆਰਾਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਪੀਲਾ ਘੀ ਨਾਲ ਖੁਦ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਅਰਪਣ ਕਰਵਾਓ। ਹਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧੋਵੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰੰਤ ਛੱਤੀ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੁਦਰਾਖ, ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਾਛੋਂ, ਵੱਡਾ ਭੰਡਾਰਾ ਲਗਾਓ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਾ ਸਾਧਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਮੁੜ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤਲ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੱਕ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਲੋਕ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੋਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਪ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਰਜਕਾਰਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਿਗਾਸ਼ ਤੱਕ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਕਲਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ, ਵਧੀਆ ਤਪ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੱਕ, ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ, ਧਰਤੀ ਵਰਗੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਤ੍ਯ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਜਕਾਰਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਮਹਾ-ਭੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਜਕਾਰਕ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਅਟਠਾਈ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਚੀ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਚੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਛਪੰਜ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ-ਕੈਲਾਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਜਕਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸ੍ਰੀਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ 'ਚੱਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੈਂਸ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਝੂਠ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਕਰੂਰਤਾ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਝੂਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਾਰ ਦੁਸ਼ਕਰਮ, ਜੋ ਮਨਮਾਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਗਰੀਬੀ, ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਵੇਦ ਬਾਹਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਮਹਾ-ਭੈਂਸ ਰੂਪ—ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਭ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰਮ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੋਗ। ਹੇਠਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਇਆ। ਹੇਠਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਰਮ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਪਰ ਸਦਾ-ਭੋਗ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਭੋਗ। ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਾਉਣ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਲੁਕਾਉਣ ਨਹੀਂ। ਹੇਠਾਂ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਨਹੀਂ। ਹੇਠਾਂ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਮਰਨ ਹੈ। ਉੱਪਰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ; ਹੇਠਾਂ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਨਮ ਮਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਹੇਠਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਹਨ, ਉੱਪਰ ਪਰਮ ਸਮੂਹ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਕਤ ਹਨ; ਜੋ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਕਤੀ-ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਜਾਪ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਤਮਤਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।