ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਸ਼ਿਵ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਚੀ ਅਭਿਆਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸੁਖ, ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਲਾਪ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਇਸ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅੰਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਨੁਰ ਮਹੀਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਝਲੇ ਵੇਲੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤ ਅੱਖਰੀ ਤੱਕ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਨੁਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਾਪ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਾਰਾਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਕੁਡਾਵਾ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ, ਇਕ ਡੋਣਾ ਦਾਲ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ। ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਤਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਪ੍ਰਸਤ ਹੋਣ। ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਵੀ ਬਾਰਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸੁਪਾਰੀ ਤੇ ਛੱਤੀ ਪੱਤੇ। ਕਪੂਰ, ਇਲਾਇਚੀ ਪਿਸੀ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਪੱਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਭੇਟ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਭੇਟ, ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਆਯੁ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੀ ਭੇਟ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਨਮ ਦੀ ਭੇਟ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਭੇਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਰਜਾ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਨਮ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦਿਨ, ਉੱਚਤ ਜਨਮ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਵੇਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਨਮ ਭੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਦੇ ਨਿਯੰਤਾ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਨਮ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਾਹੇ ਚਲਯਮਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਬਿੰਦੂ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਬਿੰਦੂ ਨਾਦ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਦ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਜਗਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ, ਜੋ ਕਿ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਵ ਨਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਭਗਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਭਰਗ" ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ "ਭਰਗ" ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਜਣਨ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਸਥਾਨ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਸਥਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਜਣਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ। ਜਦ ਪੁਰੁਸ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਨਮ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਜੀਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਨਮ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਭੰ" ਦਾ ਅਰਥ ਵਧਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ "ਭਗਾ" ਨੂੰ ਸਰੋਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ "ਭਗਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਭਗਾ" ਦਾ ਮੁੱਖ ਅਰਥ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਭਗਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ "ਭਗਵਾਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੰਨਵੰਤ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। "ਭਗਾ" ਦਾ ਮਾਲਕ "ਭਰਗ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਨਮ ਦੇ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ।