ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵਿਅੰਜਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੱਕ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਨਦੀ, ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਕੁਏਂ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਉਪਅੰਗ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਟਸ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਭੋਗ ਦੀ ਭੇਟ ਚਾਵਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਕੁਡਵਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਡਵਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਥਾ ਮਾਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਸਥਾ, ਸਵੈ-ਭੂ ਲਈ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਥਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਥਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਪ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਬਾਰ੍ਹ ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਪ ਤਿੰਨ ਪੰਜ ਪੰਜ ਦੇ ਗਠਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪাত্র ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ 'ਸ਼ਿਵ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ-ਅਠਵਾਂ ਪ੍ਰਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਥਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਕੁਡਵਾ, ਦਸ ਪ੍ਰਸਥਾ, ਸੌ ਪ੍ਰਸਥਾ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਸਥਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਲ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਉਚਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਲਈ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਵਰਨਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੁਗੰਧ ਦੁਆਰਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੁਆਰਾ ਆਯੁ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧੂਪ ਦੁਆਰਾ ਮਨਚਾਹਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ ਦੁਆਰਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਾਨ ਦੁਆਰਾ ਵਿਅੰਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਜਪ ਦੋਵਾਂ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਿਅੰਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕਾਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਧ੍ਯ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਵਰਨਣ ਕਰਾਂਗਾ—ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ। ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਜਾਂ ਸ੍ਰਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦਰਪਦ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ। ਧਨੁ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚਿਕਿਤਸਕ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪੂਜਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਚੰਦ੍ਰ-ਦਿਨ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਯੋਗਾਂ ਲਈ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਧ-ਘਾਟ ਦੇ ਅਭਾਵ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ-ਉਗਣ ਤੋਂ ਸੂਰਜ-ਉਗਣ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ-ਦਿਨ ਆਦਿ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਵਿਅੰਜਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰसा ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਿੱਛਲਾ ਭਾਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰ-ਦਿਨ ਸੂਰਜ-ਉਗਣ ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੱਧ-ਦਿਨ ਤੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ ਵਿੱਚ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਦਿ ਜੇਹੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਦਿਨ ਤੇ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੂਜਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਛਿਤ ਅਰਥ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਪੂਜਾ' ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਾਰਕ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਦੋਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਿਤ ਭੋਗ ਲਈ ਮਨ-ਭਾਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇੱਛਾ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਰੋਜ਼, ਮਹੀਨੇ, ਪੱਖ ਜਾਂ ਸਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਹਰ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾ-ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਪੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਖ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਚੈਤਰ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ ਚੌਥ ਨੂੰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਹਸਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਠ ਜਾਂ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਸ੍ਰਾਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ-ਬਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬਰਹਮਾ ਦੀ ਬਾਰਾਂ-ਗੁਣਾ ਪੂਜਾ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਰਕਟ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਅੰਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਜਦਕਿ ਐਤਵਾਰ ਹੋਵੇ। ਆਰਦਰਾ ਜਾਂ ਮਹਾਰਦਰਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ; ਮਾਘ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਦਰਾ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।