ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਦੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਹਤ, ਫਿਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ, ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਤਪस्या। ਇਹ ਪੂਜਾ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ 'ਤੇ, ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾ ਤਰੀਕਾ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਕੋਛ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਹੀਨਾ, ਸਾਲ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਆਦਿ, ਉਹ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸੂਰਜ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੀ-ਚਾਵਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਚਣਾ, ਹਰਾ ਚਣਾ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ ਖਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੈਊ, ਕਪੜਾ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਪੜਾ ਆਦਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੂਤੀ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਹਤ ਆਦਿ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਾਪ, ਹੋਮ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਤਿਥੀਆਂ ਅਤੇ ਨक्षਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ 'ਤੇ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਸਰਵ-ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਹਤ ਆਦਿ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਦਾਰਥ, ਭਗਤੀ, ਰੀਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮਤਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ-ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਗਰੀਬ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਅਮੀਰ ਧਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਧਰਮ ਕਰੇ। ਦੁਬਾਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਛਾਂ, ਪਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤੇ; ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਗ੍ਯ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਹੇ ਸਰਵ-ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ; ਫਿਰ, ਬਿਲਵਾ, ਤੁਲਸੀ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵੱਠ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ; ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਟਾਟ ਦੀ ਕੰਢ ਨੂੰ; ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਟਾਟ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੀ ਕੰਢ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ। ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਦੀ ਕੰਢ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਹਨ: ਗੰਗਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਕਾਵੇਰੀ, ਤਾਮ੍ਰਪਰਨੀ, ਸਿੰਧੂ, ਸਰਯੂ ਅਤੇ ਰੇਵਾ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ; ਐਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਯਗ੍ਯ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਪੂਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ; ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ; ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਚੌਥਾਈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਸਮਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗਤੀ-ਪਰਿਵਰਤਨ 'ਤੇ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁ-ਵ੍ਰਿਤ, ਦਕ੍ਸ਼ਿਨਾਯਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼, ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ—ਇਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ-ਗ੍ਰਹਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ, ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ-ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਫਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜ-ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਪਸਵੀ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਇਹ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੌਵੀ ਲੱਖ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਫਲ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਤਪस्या, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕੀਤੇ ਸੰਸਕਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਆਨੰਦ, ਧਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।