ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਯੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਤਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਨਾਨ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ—even ਇੱਕ ਵਾਰੀ—ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ dissolution of the sages, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਅਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਸਾਧੂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਚਾਰ-ਮੁੱਥ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਫਲਤਾ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਯਜ੍ਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਪਰਮ, ਪ੍ਰਗਟ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜੋ ਸਾਧੂ ਵੇਦਿਕ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤ, ਨਿਸਚਲ, ਨਿਰਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਇਹੀ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ।” “ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੱਖਣੀ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ—even ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ—ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਦੇ ਗਰੂਰ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਨੰਦੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਠ ਬਣਾਇਆ।” “ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਉਠ-ਸਵਰੂਪ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅਪਮਾਨਤਾ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਧੂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ।’” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੱਸ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚੇਲੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਵਜੋਂ ਤੇਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵੀ ਕਰੇਗਾ।” “ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ। ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੂ ਤੇ ਨੰਦੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨੰਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੋ; ਜਲਦੀ ਨੰਦੀ ਉਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਧੂ ਦੱਖਣੀ ਮੇਰੂ ਦੇ ਕਮਾਰਾ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਕੰਦਾ-ਸਰਸ ਸੀ—ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ, ਠੰਢਾ, ਸਾਫ, ਕਦੇ ਗਹਿਰਾ, ਕਦੇ ਛਿੱਕਾ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਝੀਲ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋਏ ਸੀ। ਮੋਸ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਚਿੱਟੇ ਜਲ-ਲਿਲਿਆਂ—ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ—ਨਾਲ, ਲਹਿਰਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਝੀਲ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਸੁੰਦਰ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਉਤਰਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇ ਅੱਠੋ-ਅੱਠ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜੋ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦੇ ਜਾਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਉਹ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਯਜਨੂਪਵੀਤ, ਚਿੱਟੇ ਧੋਤੀ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ। ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ, ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਰਕਤੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਕੁਝ auspicious ਵਸਤੂਆਂ, ਹੋਰ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਚਮਚਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਕੁਝ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਨੀਚ ਵਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨ ਛੂਹਦੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਲਾਈ ਹੋਈ। ਹੋਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਜਾਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਤਿਲ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਕੂਸ਼ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਉਹ learned ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਨਾਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੂਰਜੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਕਿਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ, ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਹਿਰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮ੍ਰਿਗ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ। ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਮੋਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਨਿਕਲਦੇ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਂਡ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦੇ। ਕਿਤੇ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਬਤਖਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਕੂਕ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ। ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀ, ਸਨਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਉੱਤੇ, ਕਮਾਰਾ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ, ਜੀਵ-ਭਰਿਆ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।