ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਉਪਾਏ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਣ-ਪਛਾਤ ਜਾਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਚਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਉਲਟ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਦਫ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਸੰਪਤੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ੈਵ ਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੈਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ੈਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਜਨ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੰਮਾਪਨ ਸਨਾਨ ਲਈ ਚਲ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਖੁਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੂੰ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਓਲੰਘਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੋਤ ਸੀ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਹਾ-ਤਪਸਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਵਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਪਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਯੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋੜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਤੋਂ ਉਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਗਾਇਕੀ ਵਿੱਚ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਪਸੀ ਹੋੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ, ਨਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਲਈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣੀ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਓ ਅੰਦਰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਣਯਗਭ ਦੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਕਮਲਾਸਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਪ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।" ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਨਾਨ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲੀਨਤਾ, ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਹੁਣ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ, ਪਰਮ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੋਤ।" "ਉਥੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਦਿਕ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਸਥਿਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।