ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੁਭਵ—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ—ਸੰਵੇਦਨਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਵਾਫ਼ਾਦਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੁਆਦਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ।' ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪਤਲਾਪਣ, ਮੋਟਾਪਣ, ਬਚਪਨ, ਬੁੱਢਾਪਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਰੂਪ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਸੁਗੰਧਾਂ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਣਾ, ਜਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪਏ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਘੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ, ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਰਹਿਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਅਦਭੁੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਤਾਪ ਜਾਂ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਜੇ ਚਾਹੋ—ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਫੜ ਲੈਣੀ, ਸਾੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਚਨਾ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਣੀ; ਦੋ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੌਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਰਵੇਸ਼। ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਭਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਯਤਨ ਦੇ ਥਾਮਣਾ, ਭਾਰੀਪਣ ਅਤੇ ਹਲਕਾਪਣ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਕੰਬ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਕ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਗ ਦੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬੱਤੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਇਹ ਛਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਤੀ ਕਰਨਾ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਨਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪਿੰਡ ਬਣਾਉਣਾ, ਨਿਰਦੇਹ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਹਵਾ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਮਹਾਨ, ਚਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜਾ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਸਭ ਗੁਪਤ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਨਾ, ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਨੰਦਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਈ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਆਨੰਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਕੱਟਣਾ, ਵੱਜਣਾ, ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨਾ—ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਈ ਆਨੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਛਪੰਜ (56) ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ: ਕੇਵਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਚਨਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੀ। ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾ—ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣਾ; ਇਹ ਸਠ (64) ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦੂਜੀ, ਕੁਦਰਤੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ—ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਰਵੋਚ, ਨਿਰਭੈ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਾਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਭ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਤੀਰਥ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਨਸਾਨ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅੜਚਣ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਤੇ—ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧੂਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲ ਵਿਛੇ ਹੋਣ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ—ਕੁਸ਼ਾ, ਫੁੱਲ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਣ; ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਕੋਲ, ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਬੈਠ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਡੰਗਰ, ਮੱਛਰ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਡਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਚਿਤਾ ਘਾਟ, ਉਜਾੜ ਟਿੱਲਾ, ਟੁੱਟਿਆ ਘਰ, ਚੌਰਾਹਾ, ਦਰਿਆ, ਨਦੀ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਾਂ ਸੜਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪੁਰਾਣੀ ਬਾਗ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਨਾ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਅਜੀਰਨ ਜਾਂ ਖੱਟਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਗੰਦਗੀ ਹੋਵੇ। ਉਲਟੀ, ਦਸਤ, ਅਤਿ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯੋਗ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ ਵਿੱਚ। ਨਾ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿੱਚ ਮਿਤਭਾਸ਼ੀ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।