ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਨਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ-ਪੱਧਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ: ਠੰਢੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣਾ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਹਣੀ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਅਸਨ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿਹੜਾ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਓਸ ਅਨੁਸਾਰ। ਫਿਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗੁਰੂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੀਲਗਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪੀਲਾ ਹਲਦੀ (ਅਰਪਿਮੈਂਟ) ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਾਲੇ ਅਗੁਰੂ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਗੁਗਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੀਰ ਜੋ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਘਿਉ ਦੇ ਦੀਵੇ ਭੀ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੱਖਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗੁਪਤ ਵਰਤ, ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗਾ ਦਾ ਮਹਾ ਵਰਤ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਦਿਨਚਰਿਆ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਂ ਇੱਛਤ ਰਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲਿੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਿੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਜਦ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ ਲਈ, ਲਿੰਗਾ ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਕੀ ਹੈ? ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਲਿੰਗਾ ਧਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹਨ? ਉਹ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਲਿੰਗਾ ਅਪ੍ਰਗਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਚਲ-ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭੇਦ ਹਨ—ਅਸ਼ੁੱਧ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ-ਅਸ਼ੁੱਧ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਮਹੇਸ਼, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੱਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਲਿੰਗਾ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਿੰਗਾ ਸਭ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਨਤਾ ਭੀ ਓਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ। ਲਿੰਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਓਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗਾ ਹੀ ਆਲਤਾਰ ਹੈ, ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਿੰਗਾ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਕੋਈ ਸਰੀਰਕ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਪਮਾਵਾਂ ਹਨ; ਇਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤਾਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ ਆਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਭੀ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਅਚਲ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਦੱਸ!” ਹੱਥ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਬਾਲਕ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ? ਦੱਸ।” ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ‘ਬਾਲਕ’ ਕਿਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ?” “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਚਨਹਾਰ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਭੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।” “ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਿੱਧੇ ਉਤਪਾਦਕ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਅਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ-ਲੇਖੇ ਦੀ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਕਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।