ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹ ਲੱਖ ਗਾਇਤਰੀ ਜਾਪ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਜਾਪ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਵੇਦਿਕ ਕਾਰਜ ਲਈ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਦਾ ਬਾਰ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ-ਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ, ਮੁੜ ਤੋਂ ਸੰਨਿਆਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਉੱਚਾ ਉੱਦਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸadhna ਕਰੇ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ, ਧਨ ਤੋਂ ਭੋਗ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਲਟ ਰਸਤੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ। ਪਦਾਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਸਨਾਨ ਆਦਿ। ਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ। ਜੋ ਇੱਛਾਵਹੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਦਾਰਥ ਰੂਪ ਧਰਮ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਪ ਨਾਲ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧ ਜਾਂ ਘਟ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਰਮ ਹਿੰਸਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਧਰਮ ਸੁਖ ਰੂਪ। ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਦੁੱਖ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੁਖ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗਲਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ ਸਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ (ਚਾਰ ਵਿਅਕਤੀ) ਦੀ ਸੌ ਸਾਲ ਲੀਵelihood ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਹਜ਼ਾਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਲੀਵelihood ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਇੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਤ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇ। ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਖੂਤ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਰਮ ਰੂਪ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਿਵਰਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ: ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਗਣ ਜਾਂ ਅਤਿ ਕਠਿਨਤਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ। ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਰੂਪ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਤਜਨ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘਰਵਾਲਾ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਸਤੂ, ਫਲ, ਅਨਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ welfare ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਭੋਜਨ, ਖੇਤ, ਅਨਾਜ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਫਲ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ: ਧਰਮ ਵਾਧਾ, ਆਪਣੀ ਭੋਗ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੱਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ, ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਕਰਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵਾਧਾ ਲਈ ਧਨ ਵਧਾਏ, ਭੋਗ ਨੂੰ ਮੋਡਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਵੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭ ਦੇਖੇ। ਖੇਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਧਨ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਪ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿਚ ਬੁਰਾ ਇਰਾਦਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਨਾਸ਼ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਆਵੇ ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਅਯੋਗ ਦਾਨ ਜਾਂ ਕਠਿਨ ਦਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਵੈ ਭੋਗ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ, ਸੱਦਾ ਸੱਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਰਥਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਦੇਣ 'ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਵੇਖੇ ਗਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ; ਤੇ ਦੋ ਵੇਲੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ prosperity ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਵਲ, ਅਨਾਜ, ਘੀ, ਫਲ, ਜੜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਆਹੁਤੀ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਤ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ perpetual ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਕੇਵਲ ਜਾਪ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ prescribed ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਤੇ ਦੇਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਤ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਕਰਮ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।