ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਮਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਉਪਮਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਮਲ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਵੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਹਵਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਪੀਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਪੰਚਗਵਿਆ) ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਲ ਹੀ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭੀ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੀਜਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਈਸ਼ਾਨ ਕਲਸ਼ਾ ਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਦਯਾਦਿ ਕਲਸ਼ੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ ਕਲਸ਼ੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਯਥਾਵਿਧੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਲਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ (ਨ੍ਹਾਉਣ) ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੰਜਗਵਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੇਪਣ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਭਾਰ ਦਾ ਉੰਗuent ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆਰਾਂ ਪਲ ਹੋਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਭਾਗਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਅਗਰ, ਕਫੂਰ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਗੁਗਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਪੀਲਾ ਘਿਉ ਅਤੇ ਕਫੂਰ ਦੀ ਬੱਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਦੀਵੇ ਜਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਛੇ ਅੰਗ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁੱਧ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਮਹਾਨ ਨੈਵੇਦਿਆ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਟਲ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪਾਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ-ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ, ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪਾਠਨਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਮ (ਹਵਨ) ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ-ਦਸਵੀਂ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਮੱਗਰੀ ਲਈ ਇੱਕ-ਸੌ-ਇੱਕ ਵਾਰੀ। ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਉਖਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਗਰ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ, ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਕੁੰਮ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਹੋਣ। ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਕੜਾਹੀ ਅਤੇ ਚਮਚਾ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ, ਘਿਉ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਰੋਗ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਅਤੇ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਸਤੇ ਮਹਾਂ-ਦਾਰਿਦ੍ਰਤਾ ਨਿਵਾਰਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਾਤੀ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ। ਘਿਉ ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਲ ਨਾਲ ਉਖਾੜਨ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਸਥਿਰਤਾ। ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਰਾਈ, ਉਲਟਣ ਲਈ ਲਸਣ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਖੋਤੇ ਜਾਂ ਊਠ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਉਖਾੜਨ ਲਈ ਰੋਹੀ ਬੀਜ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੈਰ ਵਾਸਤੇ ਤੇਲ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਲਈ ਵੀ ਤੇਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਅਤੇ ਅਟਕਾਉਣ ਲਈ, ਰੋਹੀ ਬੀਜ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਟਿਲ ਰਸਮਾਂ ਲਈ, ਮਕੈਨੀਕਲ ਉਪਕਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਲ, ਕਰਵੇ ਦਾਲਾਂ, ਰੂਈ ਦੇ ਬੀਜ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ। ਰਾਈ ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭੀ ਕੁਟਿਲ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤਾਪ ਨਿਵਾਰਨ ਅਤੇ ਭਾਗ-ਸੁਭਾਗ ਲਈ ਆਹੁਤੀ। ਹਰੇਕ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਮ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁੱਧ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ-ਆਕਰਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਭੀ। ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਠੋਰ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਓਲੇਅਂਡਰ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ। ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰੇ, ਪਰ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਟਿਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਤ੍ਰੂ ਉੱਤੇ ਕੁਟਿਲ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭੀ ਧਰਮੀ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਜਾਂ ਆਦਰਨੀਯ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੁਟਿਲ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਵੈਰੀ ਭੀ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਨਾਹੀ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਕੁਟਿਲ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭੀ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਕੁਟਿਲ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।