ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਸੰਪਰਦਾ ਦੇ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਪੰਥੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਮਾਰਗ ਦੇ ਹੋਣ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਹੋਣ, ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਪਾਲਿਕ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਚਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ। ਜਿਹੜੇ ਦੱਖਣੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਰਵਿਘਨ ਅੱਗੇ ਵਧਣ। ਪਰ ਨਾਸਤਿਕ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ, ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਾਖੰਡੀ ਅਤੇ ਅਤਿਅਧਿਕ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਸੰਭੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਕਾਰਣ ਹਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ—ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ, ਜੋ 108 ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਫੇਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਖਿਮਾ ਮੰਗੇ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਇਹ ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਜਾਪਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੌ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਜਣਨ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—even ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਸੁਪਨੇ, ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਠ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਜੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਮਾਰਗ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਾਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਇਥੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ, ਜਾਪ, ਧਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁਖ ਮੰਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਧ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕਰਮ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੰਤਰ ਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕੁਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰੀ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਕਰਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਫਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਮੰਤਰ ਸਿੱਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਾਂ, ਉਸ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿਣਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਬਲੇ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਫਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿੰਸਾ, ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਲਗਾਓ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਚਿਤ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਦਿਨ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਬਣਾਓ। ਇਹ ਕਮਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਾਗਿਆਂ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਭੀ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ; ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਉਚਿਤ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਪੀਠਿਕਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਉਥੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਸਮੇਤ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਾਕਾਰ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮ੍ਰਿਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਭਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਹਾੜੀ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਹਨ; ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ ਅਤੇ ਸੱਪ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਚਿਹਰਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਚਿਹਰਾ ਘਨੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉੱਤਰੀ ਚਿਹਰਾ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।