ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ, ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦ੍ਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ੈਵ ਗਿਆਨ ਜਿਸਨੂੰ ਪੰਜ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਮਤਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਨਾਮਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸ਼ੈਵ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸ਼ਿਵ-ਧਰਮ ਪੁਰਾਣ ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਯਥਾਵਤ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ—ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ; ਇਹ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰਾ ਅਤੇ ਨਕੁਲੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਅਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਚਾਰਿਆਨੁ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ੈਵ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ। ਸਾਂਖ੍ਯ, ਵੈਸ਼ੇਸ਼ਿਕ, ਯੋਗੀ, ਨੈਯਾਇਕ, ਸੂਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ। ਸ਼ੈਵ ਜੋ ਸਿੱਧਾਂਤ ਦੇ ਪੰਥ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਸ਼ੈਵ, ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਸ਼ੈਵ, ਅਤੇ ਕਪਾਲਿਕ ਸ਼ੈਵ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਆਦਰਨੀਯ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ। ਦੱਖਣੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪੰਥ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ। ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਾਖੰਡੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿਹੜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲਣ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਸੰਭੂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਆਦਿ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਹ ਸਭ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ 108 ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਤਿ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦਾ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਕਰੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੋ-ਹਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਵੀਰ-ਹਤਿਆਰਾ, ਗਰਭ-ਨਾਸ਼ਕ, ਸ਼ਰਨਾਗਤ-ਹਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਦ੍ਰੋਹੀ—ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਸਤਿ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਸਤਿ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਿ ਦਾ ਪਾਠ, ਭਾਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪੂਜਾ ਦੇ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਸਤਿ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਮਾਰਗ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ੈਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਚਾਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ, ਜਪ, ਧਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕਰਮ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕੁਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੁਨਿਆਵੀ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਹੰਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਟੀ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਨ ਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਫਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਧਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਾਂ, ਉਸ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਿਆ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਫਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਸ਼ਿਦਧ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਹਿੰਸਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਲਾਏ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।