ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਗੌੜ, ਮੈਮੇਯ ਜਾਂ ਸ਼ਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਅਰਥ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੇਤਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚੇਤਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਭਗਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਵਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਸੁੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੁੱਖ ਭੋਗ ਬੱਤੀ-ਦੋ (32) ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਭੋਗ ਘੱਟ ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਦੀਵੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਇਤੀ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੋ। ਸਿਰਫ਼ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਜੂਸੀ ਜਾਂ ਦੋਖ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਭਗਤ ਦੋਖੀ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਦੋ-ਮੁੰਹਾ ਹੋ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਛਤ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਨਿਭਾਓ। ਜਦ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ (1008) ਵਾਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜਪੋ। ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ, ਯਥਾ-ਵਿਧੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਜਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੱਤ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ। ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਜ੍ਞ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਸੰਸਾਰੀ ਫਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੌਕੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ "ਇਹ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ", ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਉੱਚਤਮ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਮਣੀ ਵਾਂਗ, ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਫਲ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਜੇਕਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰੋ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲ—ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਮੌਤ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਵਾਸਨਾ, ਡਰ, ਅਕਾਲ ਆਦਿ—ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ: ਇਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੈਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਿਆਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਛਾ ਲਈ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੌਰਾਨ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪੰਜ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਏਕਮਾਤਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਭੂ! ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਚੇਤਨ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੰਸਾਰੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ। ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਕੁਦਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੇ ਆਪ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਗੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਣੰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਣ ਉਤਪੰਨ, ਅਟਲ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਮੋਖ ਦਾਤਾ। ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਰਵੋੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਚਤਮ ਦਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪੂਰਨ ਸਵੈਤੰਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ। ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾ-ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਘੇਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਕਦੇ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ, ਅਟੁੱਟ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਣਮਾਪ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ। ਤੂੰ ਮਹਾਂ-ਬਾਹੂ, ਮਹਾਨ ਸਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਹਾਨ ਮੋਹ, ਮਹਾਨ ਰਸ, ਮਹਾਨ ਰਥ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪ੍ਰਣਾਮ ਹੋਵੇ ਸਰਵੋੱਚ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਸਰਵੋੱਚ ਕਾਰਣ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਹੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।