ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੂਪ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਉੰਗੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ auspicious ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਅਤੇ ਕਟੋਰਾ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਬੇਲਮ, ਤਾਲ-ਪੱਤੀ ਦਾ ਪੰਖਾ, ਅਤੇ ਘੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵੀ। ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਇਸ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰ ਸੰਸਕਾਰ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। Aptoryāma ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ sviṣṭakṛt ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਰਮ' ਬੀਜ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਚੌਕੜੇ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਥਾਨ ਸਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ-ਯਜਨਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਦੀ ਭਸਮ ਜਾਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਵਿਆਹ-ਅੱਗ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਭਸਮ, ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਗੋਬਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਭਸਮ ਨਮੀ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸਖਤ, ਗੰਦੀ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਪਰਲੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੂਲ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਧ-ਪੱਕੀ ਜਾਂ ਵਧ-ਪੱਕੀ ਭਸਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਲਾ ਕੇ, ਧਾਤੂ, ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦੇ ਭਸਮ-ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭਸਮ-ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸਾਫ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਭਸਮ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਸਮ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਗੰਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਘਟੀਆ ਅੰਗ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਭਸਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਵਿਦਾਇਗੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਿਦਾਇਗੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਸਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ-ਯਜਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦਾ ਚਿਤ੍ਰ ਮੰਤਰ-ਚਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਚੰਦਨ, ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ; ਪਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ "ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ" ਜਿਹਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ-ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਸਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਉੰਗੂਤੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਆਦਿ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨਭਾਵਨ ਹੈ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਇਕੱਲੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਜਾਗ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਪ utter ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਵੀਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, Brahmakurcha ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ Brahmakurcha ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਹੋਵੇ, Brahmakurcha ਪੀਣ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। Pausha ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, Pushya ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਦੀਵੇ ਲਹਿਰਾਉਣੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; Magha ਵਿੱਚ, Magha ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਘੀ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਬਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। Phalguna ਦੇ Uttara ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਹਾ-ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; Chaitra ਵਿੱਚ, Chitra ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ 'ਤੇ, ਝੂਲੇ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਯੋਗ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। Vaisakh ਵਿੱਚ, Vishakha ਦਿਨ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਮੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; Jyeshtha ਵਿੱਚ, Mula ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਟਕੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। Ashadha ਵਿੱਚ, Uttarashadha 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ Shravan ਵਿੱਚ, ਰਿਵਾਇਤੀ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।