ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾਂਪੂਜਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ (ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਜਿਹਵਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦਾ ਵਰਨਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਹਨ: ਲਾਲ (ਰਕਤਾ), ਅੱਗ ਵਰਗੀ (ਆਗਨੇਈ), ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ (ਨੈਰ੍ਰਤੀ), ਕਾਲੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ), ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ "ਸੁਪ੍ਰਭਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਧੂ "ਮਰੁਤਜਿਹਵਾ"। ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਪਿੱਛੋਂ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ "ਰੰ", "ਵਹਨੇ" ਅਤੇ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਟਹਿੱਲੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਉ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸੱਦ ਕੇ, ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਦੀਵੇ ਤੱਕ ਛਿੜਕਾਉ ਕਰਨਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੋ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਟਹਿੱਲੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ, ਬਾਰਾਂ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਸਿੱਧੀਆਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਛਾਲ ਸਹੀ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਂ, ਉਹ ਦੱਸ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਮਾਪੀਆਂ ਜਾਂ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਰ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਲੰਬਾ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗਾ ਘੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਇਕ ਦਾਣੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਭੋਜਨ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ, ਰਾਈ, ਜੋ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਦਸ, ਜਾਂ ਪੰਜ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਜਾਂ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਘੀ ਚਮਚ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਚਮਚ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਪਦਾਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਘੀ ਚਮਚ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਚ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪਾਸਾ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੌ ਦੀ ਟਹਿੱਲੀ ਜਿੰਨੀ ਮੋਟੀ ਧਾਰ ਬਣਾਕੇ "ਵੌਸ਼ਟ" ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ-ਅਗਨਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਭੀ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਸਾਧਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨੇ; ਜਾਂ, ਅਗਨਿ ਲਿਆ ਕੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਾਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੇਰਾ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ, ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਨੀ, ਫੁੱਲਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਮਚ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਰਭਾਧਾਨ, ਪੌਂਸਵਨ ਅਤੇ ਸੀਮੰਤ (ਵਾਲ ਵੰਡਣ ਦੀ) ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਜਲਾਈ ਅਗਨਿ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਸੱਤ ਹੱਥ, ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਦੋ ਸਿਰ, ਮਧੁਰ ਰੰਗ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਗਾਏ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮਉੜੀਆਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਅਤੇ ਸਪਾਤਾ, ਭਾਲਾ, ਤਾਲਪੱਤਰਾ ਦਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਘੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਆਦਿ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਦੀ ਇਸ ਰੂਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ, ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਨਾਮਕਰਨ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਬਣਾਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਣੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਪਤੋਰੀਆਮ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ, ਫਿਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਹੋਮ ਕਰਨੀ। "ਰੰ" ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਉ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ। ਹਥਿਆਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਆਦਿਕ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ, ਵਿਧੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨਿ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਸਨ ਫਿਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਗਨਿ ਉਥੇ ਸੱਦਣੀ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨਿ ਦੀ ਭਸਮ ਜਾਂ ਅਗnihੋਤ੍ਰ ਦੀ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ। ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੋ-ਮੂਤ੍ਰ ਦੀ ਭਸਮ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਫੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਸਮ ਨਮੀ, ਕਠੋਰ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉੱਪਰਲੀ ਤੇ ਹੇਠਲੀ ਭਾਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਜੋ ਡਿੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈਣੀ। ਉਸ ਭਸਮ ਨੂੰ ਗੰਢ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਣਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਅਧਪੱਕੀ ਜਾਂ ਜਿਆਦਾ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਲੈਣੀ। ਜਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੰਬੇ, ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਭਸਮ-ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ। ਜਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ-ਪਾਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗੀ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਭਸਮ ਰੱਖਣੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਗੰਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣਾ, ਨਾ ਨੀਵੀਂ ਅੰਗ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ, ਨਾ ਉਪੇਖਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਨਾ ਉੱਤੇ ਲੰਘਣਾ। ਇਸ ਲਈ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦੇਣਾ। ਭਸਮ ਉਹਦੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਤੀਖੀ ਭਸਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨਿ-ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ। ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ-ਭੰਡਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ-ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ਭਸਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਪਾਵਨ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।