ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਪੁਰਾਣਾ ਅੱਗ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦੋਂ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਅੱਗ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯੋਨੀ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਚਿੰਘਾਰੀ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅੱਗ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪੂਰਵਕ੍ਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ 'ਗਾਂ' ਨਾਂ ਦੀ ਮудਰਾ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚਮਚੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਪੀਤਲ, ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਚਮਚੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਚੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਅੱਠ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ—'ਭ੍ਰੁੰ', 'ਸਤੁੰ', 'ਬ੍ਰੁਸ਼੍ਰੁੰ', 'ਪੁੰਡ੍ਰੰ', 'ਦ੍ਰੰ' ਆਦਿ—ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਜਿਹਵਾਵਾਂ ਲਈ ਸੱਤ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਮੱਧ ਦੀ ਜਿਹਵਾ 'ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਜਿਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ: ਲਾਲ, ਅੱਗੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੀ, ਕਾਲੀ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਅਤੇ ਮਰੁਤਜਿਹਵਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਕਰਮਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਮੱਧ ਵਿੱਚ 'ਰੰ', 'ਵਹਨਯੇ', ਅਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਅ ਜਾਂ ਤਾਂ ਘੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਦੀਵੇ ਤੱਕ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬੀਆਂ, ਸਿੱਧੀਆਂ, ਗਿੱਲੀਆਂ, ਛਾਲ ਸਹਿਤ, ਦਾਗ-ਛਿੱਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਂ, ਉਹ ਦਸ ਅੰਗੁਲ ਜਾਂ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬਾ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗਾ ਘੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਾਣੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਮੁਰਮੁਰਾ, ਸਾਰੋਂ, ਜੌ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਹੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੱਸ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਘੀ ਚਮਚੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਚਮਚੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤ੍ਰਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਜਲ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਪਦਾਰਥ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮੁੜ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਚੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮੁਹੰਦੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਚੀ ਨੀਵੀਂ ਰੱਖਣੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਜੌ ਦੇ ਡੰਢ ਵਾਂਗ ਪਤਲੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ 'ਵੌਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਣੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਜਾਂ, ਅੱਗ ਲਿਆਉਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਲੱਕੜ ਰੱਖਣੀ ਅਤੇ ਘੇਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਤ੍ਰੇ ਜੁੜਿਆਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਵਾਲੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਘੀ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ, ਫਿਰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਮਚੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਰਭਾਧਾਨ, ਪੌਂਸਵਣ ਅਤੇ ਸੀਮੰਤ (ਵਾਲ ਵੰਡਣ) ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਨਵੀਂ ਜਗਾਈ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ, ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ, ਦੋ ਸਿਰਾਂ, ਮਧੁ-ਰੰਗ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚੀ ਤੇ ਸਪੂਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ, ਪੰਖਾ, ਘੀ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮੱਗਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ-ਕਾਲ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਸੰਬੰਧੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ, ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਨਾਮਕਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਿਵ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ, ਫਿਰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਪਤੋਰੀਆਮ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੀ, ਫਿਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਰੰ' ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ, ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਵਿਦਵਾਨ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਸਨ ਮੁੜ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨਤਾ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅੱਗ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਝੂ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਜਾਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ-ਯਜਨ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।