ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹਰਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਉੱਤਮ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋਇਆ ਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੀਵਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਿਮਾਰੀ ਵੀ ਛੇਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੀਤ, ਪਰਦੇ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਸਮੇਤ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਰਪਣਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਖੁਦ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਬਚੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉੱਥੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਠੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੱਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ, ਝੰਡੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਹਾਨ ਵੇਦੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਨਣ ਕੀਤੀਆਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਖੱਡ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਚੌੜੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਚੌੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਗੋਲ ਜਾਂ ਚੌਕੌਣੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਵੇਦੀ ਵੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਖੱਡ ਚੌੜੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਠ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਦੋ ਉਂਗਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਉਚਾਈ ਹੱਥ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੱਧ ਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਜੋੜ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੱਥ ਚੋਵੀ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੇਖਲਾ (ਪੱਟੀ) ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਖੱਡ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਚਿਕਣੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਂਗ। ਮੇਖਲਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੇਠਾਂ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਖਲਾ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਖੱਡ ਵੱਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ। ਵੇਦੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਨਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੇਤਲੀ। ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਦਾ ਮਾਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ। ਅੱਗ ਦੀ ਖੱਡ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੇਪਿਆ ਜਾਵੇ। ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਪਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਖੱਡ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਏ ਜਾਣ। ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਲਈ ਆਸਨ darbha ਘਾਸ਼ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਮ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਧੋਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹੋਣ। ਜਾਂ, ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਦੀ ਖੱਡ ਆਦਿ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਯੋਨੀ ਪੰਥੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਖੱਡ ਦੀ ਬਣਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੱਖਣਾ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਖੁਲ੍ਹੇ ਰਾਹੀਂ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਹਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਆਰੰਭਕ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੀਤਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, 'ਗਾਂ' ਨਾਂ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਕੜਛੀਆਂ ਚੁੱਕਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ—ਕਾਂਸੀ, ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜਾਂ, ਉਹ ਯਜਨ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ, ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀਆਂ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀਆਂ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ darbha ਘਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ। ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਅੱਠ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਭ੍ਰੁੰ', 'ਸਤੁੰ', 'ਬ੍ਰੁਸ਼੍ਰੁੰ', 'ਪੁੰਡ੍ਰੰ', 'ਦ੍ਰੰ' ਆਦਿ ਕ੍ਰਮਵਾਰ। ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਲਈ, ਸੱਤ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਜ਼ਬਾਨ 'ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।