ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਗੁਣ-ਅਗੁਣ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਮਿਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਬੋਲਣ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਪ ਰਾਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੈਸੇ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਬੀਜ, ਵਾਧਾ ਤੇ ਭੋਗ। ਬੀਜ ਭਾਗ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਧਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਭੋਗ ਭਾਗ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਹੋਣ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦਾ। ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗਣ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਜੀਵੇ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਪ੍ਰ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਅਨਾਜ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਪਾਰੀ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ; ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਸ਼ਲ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੱਸਯੂ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਤੱਵਾਂ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਖਰਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ, ਵੈਰ, ਮੌਤ, ਪਾਪ, ਕਿਸਮਤ, ਬਿਮਾਰੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਵੇਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਯਾਮਾ ਸਮਾਂ ਸੰਧੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਠ ਕੇ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਣਾ ਕਰੇ। ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਬਾਹਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ; ਜੇ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖੇ। ਪਖਾਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਗੰਦ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ; ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਸਰੀਰ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਤਰ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ। ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕਰਕੋਟਾ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਖਾਣਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਧੋਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਹੱਥ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੇ, ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰੇ; ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੂਰਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਲ੍ਹ ਜਾਂ ਕਮਰ ਤੱਕ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ। ਘੁਟਣ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਕੇ, ਮੰਤਰ-ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਵਿਦਵਾਨ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰੇ। ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪੋੜ ਕਰਕੇ ਪਹਿਨੇ; ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ। ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾ ਧੋਵੇ; ਪਰ ਤਲਾਵ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧੋ ਲਏ। ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਨਿਚੋੜੇ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਭਸਮ ਨਾਲ, ਜਾਬਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤਰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ; 'ਯਸਿਆ' ਮੰਤਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ। ਪੈਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, ਹਿਰਦੇ, ਪੈਰ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰ-ਸਨਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਲਕਾ ਸਪর্শ ਹੋਵੇ, ਬਿਮਾਰੀ, ਰਾਜਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਡਰ, ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਮੰਤਰ-ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਿਆ ਅਨੁਵਾਕ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗੀ ਅਨੁਵਾਕ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਪਾਠ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਉਠਾ ਕੇ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ; ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰੋ। ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ 'ਸਮੇਂ ਵਾਲਾ' ਤਦ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਦਿਨ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹੋ; 'ਦਰਪਣ' ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹੋ। ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਬਾਰਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਈਸ਼ਾ, ਗੌਰੀ, ਗੁਹਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ-ਮਕਸਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਮਠ ਜਾਂ ਮੰਤਰ-ਹਾਲ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਉਥੇ, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਂ 'ਤੇ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਥਿਰ ਮਨ ਤੇ ਸਥਿਰ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਪੜ੍ਹੋ, ਫਿਰ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੋ। ਅਤਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਪੜ੍ਹੋ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ, ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਆਤਮਕ ਉੱਚਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।