ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ; ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਲੈ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈ, ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈ, ਕਿਸੇ ਵੀਰ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈ ਜਾਂ ਅਜਨਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅਬੋਧ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ-ਮੰਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਤਪ, ਯਜ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਨ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਇਕ ਹਿਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕਦੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੋਹ-ਵਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਜੋ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯਥਾਰਥ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜਿਸਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਭਾਗ ਜਾਂ ਹੰਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ, ਸਤੋਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਸਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ-ਵਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਉਹ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਿਨਾਕ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ; ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਭਵਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਭਵਾ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਵਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ; ਸੁੰਦਰ ਘਰ, ਵੈਰਾਗੀ ਸਿੰਗਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ—ਅਤੇ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ, ਚੰਗਾ ਚਰਿਤਰ, ਅਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਇਆ ਮਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੌਸਲਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਾ ਕੁ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰੋਗ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਨਾਕ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ— ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਦ ਤੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ-ਰਸਮ, ਪਰਦੇ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਖੁਦ ਜਾਂ ਸੇਵਕ ਦੁਆਰਾ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੰਗੀਤਕ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੜੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਬੇਦੀ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ, ਚਮਕਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ। ਉਥੇ, ਪਾਸੁਪਤ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਆਹੂਤ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਰੂਪ ਰਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਸਟਿਕ ਫੜ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਨਾਲ। ਨਾਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰੀ ਰਸਮਾਂ, ਦੀਵੇ, ਝੰਡੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼, ਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੌਲੀ। ਮਹਾਨ ਬੇਦੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਜਮਾਨ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਬੇਦੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ, ਸ਼ੁਭ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਆਹੂਤੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਖੱਡ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚੌੜੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੀ, ਗੋਲ ਜਾਂ ਚੌਕੋਣੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਮੰਡਲ ਬੇਦੀ ਵੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਪੂਰੇ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।