ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਹਰੇਕ ਕੋਣਾ ਉਹੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ—ਚੈਨ, ਮੁਸਕਾਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਜੀਵਨ। ਇੱਥੇ ਸ਼ੈਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਮਾਰਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈਆਂ, ਚਾਹੇ ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ, ਇੱਟ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਮੰਦਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਇਲਾਕੇ ਜਾਂ ਸੁਭਾਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—even ਜੇ ਉਹ ਘਰ ਅਮੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਨੁਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ 'ਚ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ—ਉਸਦਾ ਫਲ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ, ਜੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਪਰ ਅਮੀਰ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਯਜਨ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਨਗਰੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਪਰਮਪਤਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ, ਧਿਆਨ, ਹੋਮ, ਯਜਨ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਵਨਾ ਲਈ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਵੇ; ਪਰ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਤਬ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ, ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਕਰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਛੋਟੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ। ਪਰ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋਗੀ ਸੱਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਤਮੋ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਤਮੋ, ਰਜੋ ਜਾਂ ਸੱਤਵ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਇਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰਜਸ ਜਾਂ ਤਮਸ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਜਾਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਤਿਤ, ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ—even ਤਦ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਰਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੁਹਤਾਜ ਨਹੀਂ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੰਚ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹਨਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪੰਚ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਯਜਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ, ਜੇ ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਪੰਚ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਭਗਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੁਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਗਤ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੰਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤੁਤੀ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਸਵਾਮੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ—which ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਦੁਲਭ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ। ਸੁੰਦਰ ਘਰ, ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ, ਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ, ਜੋ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।