ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਕੁੰਭ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਲ ਅਨੇਕ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਤਰਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣੀ ਤੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸਹਿਆਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਸਥਾਨ ਹਨ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਮਰਪਰਨੀ ਅਤੇ ਵੇਗਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਅਜੇਹੇ ਸਥਾਨ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਹਨ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ, ਸਤਕਰਮ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪੁੰਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੁੰਨ ਸਰੀਰਕ ਜਾਂ ਵਚਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪਾਪ ਹੀਰੇ ਦੀ ਪਰਤ ਵਾਂਗ ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਚਨ ਦਾ ਪਾਪ ਜਪ ਦੁਆਰਾ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਤਪ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੁਆਰਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਧਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਭੋਗ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਨੇਕ ਪੁੰਨ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਭੋਗ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਵਿਅਤਿਤ ਕਰਨ। ਹੁਣ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਤ ਹੈ, ਉਹ 'ਵਿਪ੍ਰ' ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ 'ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀ' ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਘੱਟ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ 'ਕਸ਼ਤਰੀ' ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਆਚਰਨ ਹੈ, ਉਹ 'ਵੈਸ਼' ਹਨ, ਜੋ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਸ਼ੂਦਰ' ਜਾਂ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ 'ਚੰਡਾਲ' ਜਾਂ 'ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀ' ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਕਸ਼ਤਰੀ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਵੈਸ਼' ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ 'ਵਪਾਰੀ' ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸ਼ੂਦਰ' ਹੈ; ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਲ' ਹੈ, ਹੋਰ 'ਦਾਸ' ਹਨ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਅਤੇ ਖਰਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ, ਵੈਰੀ, ਮੌਤ, ਪਾਪ, ਭਾਗ, ਰੋਗ, ਭੋਜਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦਾ ਅੰਤ 'ਸਵੇਰ' ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਧਾ ਯਾਮਾ 'ਸੰਧੀ' ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਠ ਕੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਬਾਹਰਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੀ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ; ਬਾਂਏ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਗ ਕਵਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕਣਾ। ਪਖਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਗੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ; ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਤਰੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਆਨੁਸ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗ ਦੀ ਸਫਾਈ ਦਾ ਮਾਪ 'ਕਰਕੋਟਾ' ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਆਨੁਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਫਾਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋਣੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੰਡੇਸ ਫਿੰਗਰ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੂਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਗਲੇ ਜਾਂ ਕਮਰ ਤੱਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਘੁੱਟਣ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਮੰਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪਲਟ ਕੇ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਧੋਣਾ; ਪਰ, ਪੋਖਰ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਨਚੋੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਸਮ ਨਾਲ, ਜਾਬਾਲਾ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤਰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜਪ ਕੇ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; 'ਯਸਯ' ਮੰਤਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਪ ਕੇ, ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, ਹਿਰਦੇ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਲਕਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਵੇ, ਰੋਗ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚਿਰਕਾਲ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ, 'ਸੂਰਿਆ ਅਨੁਵਾਕ' ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ 'ਅਗਨੀ ਅਨੁਵਾਕ' ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਫਿਰ ਛਿੜਕਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨਮਈ ਅਤੇ ਸੁਖਮਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।