ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਘੜਾ, ਸ਼ੰਖ, ਵਾਧਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਭਿੇਕ ਸਮੇਂ ਪਵਮਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲ ਅਤੇ ਤ੍ਵਰਿਤ ਸੁਕਤਾਂ, ਲਿੰਗ ਸੁਕਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਜਨਾਂ, ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਆਦਿ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸ਼ੈਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਕਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਭਿੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਅਭਿੇਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਅਭਿੇਕ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਭਗਵਤੀ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤਦੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ, ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿੇਕ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸੁਕਾ ਕੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਚੁੰਕਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਗਹਿਣੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੁੜ ਚੁੰਕਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁੰਹ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਕੁਟ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਖੇ, ਚਾਮਰ, ਛਤਰੀ, ਤਾਡ਼ ਦਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੀਵਾ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ, ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਮਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ, ਬੀਜ, ਦਹੀਂ, ਅਟੂਟ ਚੌਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜੋੜੇ ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ, ਨੰਦੇਆਵਰਤ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਗੋਬਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਸਵਸਤਿਕ, ਦਰਪਣ, ਵਜ੍ਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਾਤਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਠ ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਰਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਰਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਾਊ ਮুদ্রਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਧੂਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਪੰਜ ਦੀਵੇ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਿਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਭਸਮ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ, ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਛਿੜਕਣਾ ਹੋਵੇ, ਓਹ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਚੁਪਚਾਪ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਸਸ਼ਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਸਤੁਤੀ, ਆਤਮ-ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮুদ্রਾ ਬਣਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗਣੀ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਕਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਪਾਦਯ (ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੰਹ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਅਰਘ ਤੱਕ ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਵਿਛੋੜਾ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨਮੱਤੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਧੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਓਹ ਖਾਣਾ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੂਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਚਰਯਾ ਹੋਵੇ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਮਹਾ-ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਿਹੜਾ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਲ ਆਦਿ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਓਹ ਵੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਆਰਤੀ ਹੋਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਓਸ ਵੇਲੇ, ਆਵਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸਦ੍ਯਾਂਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ, ਮੁੜ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ, ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਰਨ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਸੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅਸਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੱਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਬਾਹਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਬੇਰ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੁੱਧ, ਅੱਗਣੀ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਿਰੀਤਿ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਾਯੂ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਈਸ਼ਵਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਵਰਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਲਾਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਰਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਵਰਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਬਾਹਰੀ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਛੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮੂੰਗ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਵਲ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਣ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਾਂ ਕਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸ਼੍ਰਧਾ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।