ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਇਹੀ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਹੈ—ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਉਦੇਸ਼। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਭਾਵਨਾ ਭਰਪੂਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਲਿੰਗ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਰਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ—ਘਿਉ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਆਦਿ—ਨਾਲ, ਜੜੀਆਂ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਰਸ, ਤੇਲ, ਤਿਲ, ਸਰੋਂ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਚੰਗੇ ਬੀਜ ਜਿਵੇਂ ਜੋ, ਕਾਲੀ ਮਸਰ ਆਦਿ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚੋਣੀਆਂ ਲਵਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲ ਕੇ, ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਵਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਹਟਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਆਂਵਲਾ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਮੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਘੜੇ, ਸ਼ੰਖ, ਵਾਧੂ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਮਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲ, ਤਵਰਿਤ, ਲਿੰਗ ਸੂਕਤ, ਅਤੇ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਆਦਿ ਹਿਮਨਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਪੰਜ ਸ਼ੈਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਿਮਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਲਈ ਵੀ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਲਈ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਨਹੀਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਮਹੱਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪੋਂਛ ਕੇ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਜਨੇਊ ਭੇਂਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਗਹਿਣੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੁੜ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਭੇਂਟ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਕੁਟ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਖੇ, ਚਾਮਰ, ਛਤਰੀ, ਤਾਲ ਪੱਤੇ ਦਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੀਵਾ ਭੇਂਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ, ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ, ਬੀਜ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਆਦਿ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ, ਨੰਨਦਿਆਵਰਤ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਗੋਬਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਸਵਸਤਿਕ, ਦਰਪਣ, ਵਜਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਠ ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਘੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਗੋਮੁਦਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦੀਵੇ, ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਇਕ-ਇਕ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਗੇੜ੍ਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਘ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਭਸਮ, ਫੁੱਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੈਵੇਦਯਾ ਭੇਂਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ, ਮੁੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੰਜ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਭੇਂਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਛਿੜਕਣਾ ਹੋਵੇ, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ, ਸਾਸਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਸਤਿਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਰਘ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁੱਠੀ ਫੁੱਲ ਭੇਂਟ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੁਦਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਤੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਂਟ, ਜਾਂ ਪਾਦਯ (ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੰਹ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਅਰਘ ਤੱਕ, ਜੋ ਸੰਖੇਪ ਕਰਮ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਵੀ, ਪਰਮ ਧਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨਮਾਨੀ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਭੁੱਲੀ-ਚੁੱਕੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੂਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਆਦਿ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਘੁਮਾਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸਦਿਆਂਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।