ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਐਸੀ ਨਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਸਤਾਈਂ ਮੂੰਹ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੈਮੀਸ਼, ਬਦਰੀ, ਮੇਸ਼ਗਾ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਰਵਿ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਵੀ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਕਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬੜੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਿੰਘ ਮਹੀਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੋਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਕਨਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਵੇਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਲੋਕ, ਦੰਤੀ ਲੋਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਿਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁਵਰਨਮੁਖਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉਥੇ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਗ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਮ੍ਰਿਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਕੁੰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਧ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਅਨੇਕ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨੇਵੇਣੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਹਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਨਿਯਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਮਰਪਰਨੀ ਅਤੇ ਵੇਗਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜੋ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਨੇਕ ਦਿਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦਯਾਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪੂੰਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੂੰਨ ਕਰਕੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂੰਨ, ਚਾਹੇ ਦੇਹੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਚਨ ਰੂਪ, ਸੰਪੱਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ ਹੀਰੇ ਦੀ ਪਰਤ ਵਾਂਗ ਅਨੇਕ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ। ਵਚਨ ਰੂਪ ਪਾਪ ਜਪ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਦੇਹੀਕ ਪਾਪ ਤਪੱਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੁਆਰਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਛਲਾ ਪਾਪ ਨਵੇਂ ਪੂੰਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਬੀਜ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਧੂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਭੋਗ ਹਿੱਸਾ ਕੇਵਲ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗਣ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਲਦੀ ਦੇਵੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਨਾਮ ਰੂਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਪ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਆਚਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤੀ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੇਤ ਮਜਦੂਰ ਹੈ। ਜੋ ਈਰਖਾਲੂ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ। ਖੇਤ ਮਜਦੂਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਯੂ। ਸਵੇਰੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਤਵਿਆਂ, ਜੀਵਿਕਾ ਦੇ ਢੰਗ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਅਤੇ ਖਰਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ। ਉਮਰ, ਵੈਰੀ, ਮੌਤ, ਪਾਪ, ਭਾਗ, ਰੋਗ, ਖੁਰਾਕ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਯਾਮਾ ਸੰਧੀ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਬਾਹਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ; ਜੇਕਰ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੀ ਚੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਨਾ ਕਰੋ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕੋ। ਪਖਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਠੋ ਅਤੇ ਉਸ ਗੰਦ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖੋ। ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧੋਵੋ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਤਰ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗੁਦਾ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ ਕਰਕੋਟਾ ਜਿੰਨੀ ਮਿੱਟੀ ਲਓ, ਅਤੇ ਗੁਦਾ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਵੋ। ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਧੋਵੋ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕੁਲ੍ਹੋ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਸਾਫ਼ ਕਰੋ ਅਤੇ ਤर्जਨੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰੋ। ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਵੀ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਪਦਵੀ, ਪੂੰਨ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।