ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਠ ਮੁਹਾਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਮੁਹ ਹਨ, ਵੀ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮ੍ਰਿਗਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੰਢਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਭਦ੍ਰਾ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਦਸ ਮੁਹ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਚੋਵੀ ਮੁਹ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਮਸਾ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਰਾਂ ਮੁਹ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੇਵਾ, ਜਿਸਦੇ ਦਸ ਮੁਹ ਹਨ, ਵੀ ਉਲਲੇਖਣਯੋਗ ਹਨ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਗਊ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਇਕੀ ਮੁਹ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਵੇਣੀ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਮੁਹ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁੰਗਭਦ੍ਰਾ ਨਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਦਸ ਮੁਹ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੁਵਰਨਮੁਖਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਨੌਂ ਮੁਹ ਹਨ, ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਪੰਪਾ, ਕਨਿਆ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼੍ਵੇਤਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਵੇਰੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਹਿਆਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸਤਾਈਂ ਮੁਹ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁਆਰਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੈਵ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੈਮਿਸ਼, ਬਦਰੀ, ਮੇਸ਼ਗ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਰਵੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿੰਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕਨਿਆ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਦੰਤੀ ਦਾ ਲੋਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਵੇਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਕੋਰਪਿਓ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਕੋਰਪਿਓ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੁਵਰਨਮੁਖਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉੱਥੇ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਹਨਵੀ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਗ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਮ੍ਰਿਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਕੁੰਭ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਵੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਅਨੇਕ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਵੇਣੀ ਉੱਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਹਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਯਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸਹਿਆਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਖੇਤਰ ਹਨ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਮ੍ਰਪਰਨੀ ਅਤੇ ਵੇਗਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਖੇਤਰ ਹਨ ਜੋ ਸੁਆਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਖੇਤਰ ਹਨ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪੁੰਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੰਨ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੌਖਿਕ, ਸਦਾ ਹੀ ਸੁਖ prosperity ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਪਾਪ ਹੀਰੇ ਦੀ ਪਰਤ ਵਾਂਗ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੇ। ਮੌਖਿਕ ਪਾਪ ਜਪ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਪਾਪ ਤਪਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬੀਜ, ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਬੀਜ ਹਿੱਸਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਧੂ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਭੋਗ ਹਿੱਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਭੋਗਣ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਤਪਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਜਲਦੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੈ, ਉਹ 'ਵਿਪ੍ਰ' ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਨਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਪਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਤਮ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।