ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਪਸ਼ੁ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਸ਼ੁ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ। ਇਥੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਿੱਧੇ ਅਨੁਭਵ ਤੱਕ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਓਹੋ ਜਹਾ ਗੁਰੂ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਭਲਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਿਆ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਣਗੱਲੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਰਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ, ਰਤਨ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਗਹਿਣੇ, ਕੱਪੜੇ, ਵਾਹਨ, ਖੱਟ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਆਦਿ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗੁਰੂ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਮਿਤਰ, ਸਾਥੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਮਿਲਕਤ ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਸਰੇ ਆਏ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਾਂਚੇ। ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਾਲੀ ਜਾਂ ਮਾਰ ਪੈਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸਯੰਮਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਕ, ਦਇਆਵਾਨ, ਸਦਾ ਚੁਸਤ, ਨਿਮਰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਨਿਰਲੋਭ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ, ਨਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ today ਹੈ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਮਾਨਵ ਜਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਲਈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਮਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੁਆਰੀ ਜੋ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਰਾਹੀਂ; ਇਥੇ ਅਧੀਨਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਣਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ— ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦীক্ষਾ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੋ ਦীক্ষਾ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦীক্ষਾ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਰਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਥਾਂ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ 'ਸਮਯਾ' ਨਾਮਕ ਦীক্ষਾ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਢੁਕਵੀਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ, ਸੁਆਦ ਆਦਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਲਪ ਵਿਦਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦੀ ਬਣਾਕੇ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਢੁਕਵੀਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਕੁੰਡ, ਜਾਂ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਇੱਕ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕੁੰਡ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਛੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਲੰਕਾਰਿਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।