ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਿਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਦਿੱਖਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਾਂਤ੍ਰਿਕ ਦਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵੀ ਵਿਵਰਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਲਸ਼ ਅਤੇ ਮੰਡਲ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਇਹ ਦਿੱਖਿਆ ਬਾਹਰਲੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਤਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੈਵ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰੀ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੈਵ ਆਚਰਨ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿੱਧੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਲੱਛਣ ਹਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਕੰਬਣ, ਰੋਮਾਂਚ, ਬੋਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ; ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ। ਸ਼ਿਵ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਖੜ੍ਹਿਆਂ, ਸੁੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਖਾਂਦਿਆਂ ਹੋਵੇ, ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਸਿੱਧਾ ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਿਉਂ ਦਾ ਘੜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਭਿੱਜੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਚ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ, ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਰੁੱਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਞ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਕਰੇ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਹੀ ਕਰੇ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗੇ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰੇ; ਜੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ੈਵ ਧਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੁਰੂ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ਕ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਵ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬਿਨਾ ਸੱਚ ਦੇ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਤਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ। ਜੋ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ 'ਪਸ਼ੁ' ਹੈ; ਜੋ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੁ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਥੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਭਵ ਤੱਕ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹੋਰ; ਐਸਾ ਗੁਰੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੋ, ਜਿੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਲੱਭ ਲਏ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਰਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਆਤਮਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਣ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।