ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਕਈ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਰਖ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾਂ ਹੀ ਪੱਗ, ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ, ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਜਾਂ ਗਲ ਢੱਕ ਕੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਗੁੱਸੇ, ਨਸ਼ੇ, ਛੀਕਣ, ਥੂਕਣ ਜਾਂ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਾਪ ਦੌਰਾਨ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚੁੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਜੇ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰੋ। ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਦੌਰਾਨ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਲੇਟੇ ਹੋ, ਤੁਰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਉਠੇ ਹੋ। ਪਰ, ਗਲੀ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਕੇ ਜਾਂ ਮੁਰਗਾ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਸਵਾਰੀ, ਪਲੰਗ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਾਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਜਾਪ ਕਰੋ। ਸਾਰ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਚਲਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਲਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਹ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਣ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਵਿਧੀ ਵੈਦਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਚਲਣ ਹੈ; ਚਲਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਨੂੰ 'ਚੰਗੀ' ਇਸ ਲਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਸ਼ਰਧਾ' ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਚਲਣ ਤੋਂ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ 'ਸ਼ਰਧਾ' ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਇਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖੋ; ਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਣ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਜਾਂ ਘੱਟ ਜਾਤ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਤੁਰਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ, ਜਾਂ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਵਿਧੀਆਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਅਗਿਆਨੀ, ਮੂਰਖ, ਡਿੱਗੇ, ਅਣਸੰਯਮੀ ਜਾਂ ਨੀਚ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰੀਏ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਮੁਹੂਰਤ, ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਦਿਨ, ਯੋਗ ਆਦਿ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ, ਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਜਾਂ ਸਫਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲ ਰਹੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ 'ਪੂਰਨ ਸਫਲ' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਅਪੂਰਨ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ 'ਸਫਲ' ਜਾਂ 'ਸਫਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ'। ਚਾਹੇ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਣ। ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਚਾਹੇ ਸਫਲ ਹੋਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਹਾਂ, attained ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ attained ਹੋਣ ਤੇ, ਤੂੰ attained ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੁੱਲਾਂ-ਚੁਕਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨੀਚ ਜਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਲਦੀ-ਫੁਰਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਨੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਸਿੱਧਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਪਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੈਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚੀ ਦੀਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।" ਮਹਾਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਅਵਸ਼੍ਯ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚੀ, ਪੁਣਯਤਮ ਦੀਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸਿਆ।" ਇਹ ਦੀਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ 'ਛੇ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਦੇ ਬੰਧ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ 'ਅਭਿਸ਼ੇਕ' ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਦੀਖਿਆ ਦੱਸਿਆ: ਸ਼ਾਂਭਵੀ, ਸ਼ਾਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਂਤ੍ਰੀ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼ ਜਾਂ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਅੰਦਰ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ 'ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਦੀਖਿਆ' ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਫਿਰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਤੀਵ੍ਰ' ਅਤੇ 'ਅਤਿ-ਤੀਵ੍ਰ', ਬੰਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਹਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ 'ਅਤਿ-ਤੀਵ੍ਰ'; 'ਤੀਵ੍ਰ' ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।