ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਿਲਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਲਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਉਸ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪੂਰੇ ਘੀ ਵਾਲੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਤੇ ਤਾਰੀਖ ਚੁਣ ਕੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਉਚਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੋਗ ਵਿਚ, ਜਦ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਗੁਰੂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਚੱਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਵਲ ਮਨ ਨਾ ਲਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ; ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕਾਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਹ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਰੋਕ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੂਰਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਦੇਵਤਾ, ਬੀਜ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਾਕ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਾਪ ਮੱਧਮ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚਾ ਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਮੱਧਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ ਜਾਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਜਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਚੀ-ਹੇਠੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸਪਸ਼ਟ ਜਾਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਪ ਹੈ। ਜਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜ਼ਬਾਨ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਐਸਾ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਾਪ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ, ਅਰਥ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਮਾਨਸਿਕ ਜਾਪ ਹੈ। ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ, ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਜਾਪ ਨੂੰ ਸੌ, ਮਾਨਸਿਕ ਜਾਪ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਕ ਕੇ ਕਰੀਏ ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਪ ਨੂੰ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਕਰਨਾ ‘ਸਹਿਤ ਰੋਕ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਹ ਰੋਕਣਾ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਚਾਲੀ ਵਾਰੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਰੋਕ ਸਹਿਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਰੋਕ, ਜਾਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਰੋਕ ਸਹਿਤ ਜਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਰੋਕ ਸਹਿਤ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਵੀ ‘ਸਿੱਧ’ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗਿਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਥੇਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਤ੍ਰਜੀਵਾ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸ ਗੁਣਾ। ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸੌ, ਮੂੰਗੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਲੱਖ। ਕੰਵਲ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕਰੋੜ, ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਮਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੱਤੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੱਚੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਾ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਰਜਨੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੱਧਮਾ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੌ ਵਾਲੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਪੰਜਾਹ ਵਾਲੀ ਮੱਧਮ। ਚੁਵੰਜਾ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਹਿਰਦੇ ਲਈ ਬਿਹਤਰੀਨ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ 'ਕਸ਼ਰੀਣੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਪ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਪ ਅਫਲ ਹੈ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ। ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਚੰਦ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।