ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਭਟਕ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਅਸਮਰਥਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਵੱਲੀਏ, ਹੁਣ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜ਼ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ, ਯਜ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ—even ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰੋੜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਹੋਣ—ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ, ਜੋ ਵੀ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਜੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਚਾਹੇ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜਦੋਂ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਾਸਲ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ, ਵੇਦ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੁਲ਼ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਂ, ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਕਲੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਨਾਸਕਤ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦਸ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਪ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਮੈਂ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਟਸ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ-ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਜਾਣ ਲਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮੂੰਜਵਤ ਨਾਮ ਦਾ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨੇੜੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਘੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਪਿੰਨ, ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਤ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਨਿਆਸ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਇਸ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਨਮ:" ਉਚਾਰੋ, ਫਿਰ "ਸ਼ਿਵਾਯ" ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੱਖਰ। ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿੜੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਮੁਖੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਭੈਅ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਕਾਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਰੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ: ਪੀਲਾ, ਕਾਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ, ਸੁੋਨਾ ਅਤੇ ਲਾਲ। ਇਹ ਰੰਗ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨਾ ਹੋਣ; ਬਿੰਦੂ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦੀਪਕ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀਏ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ; ਚੌਥਾ, ਜੋ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਹੈ; ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਖਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਵਾਮਦੇਵ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਸ਼ਿਵ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।