ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ 'ਨਮ: ਸ਼ਿਵਾਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹਦੇ ਜੀਭ 'ਸ਼ਿਵ' ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਉਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਤਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ, ਨੀਚ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਅਜਾਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਿਰੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ, ਅਜੋੜ ਅਤੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਮਹਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਧ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹਕੂਮਤ ਅਤੇ ਆਥੋਰਿਟੀ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ—even ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ: ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਡਿੱਗ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਪਰ ਮਾਤਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ, ਮੋਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲੋਕ 'ਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—even ਇੱਕ ਵਾਰ—ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਤਪ, ਯਜ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ—even ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ—ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੋਹਿਤ, ਜਿਹੜਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਚਾਹੇ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮਿੱਤਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ, ਵੇਦ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ 'ਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਰਪ-ਸ਼ੈਯਾ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗ ਆਏ ਕਮਲ 'ਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਲਕੁਲ ਅਲੱਗ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿਓ।" ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰਾਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਉਚਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ-ਅਰਥ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ—ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ—ਜਾਣ ਲਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ-ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪ ਹੀਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੁੰਜਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ, ਪਿੰਡ, ਬੀਜ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਤ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇ-ਭਾਗੀ ਨਿਆਸ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਂਧ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਯੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੁਗਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਸਦਾ ਸਚ ਰਹੀ ਹੈ।