ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਪਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਚਾਰੇ, ਉਹੀ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਬਚਨ ਮੋਹ, ਵੈਰ, ਝੂਠ, ਕ੍ਰੋਧ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਬਚਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਚਨ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹ ਬਚਨ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਅਣਗੜ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੋਹ ਆਦਿਕ ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਹ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਜੋ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੰਤਰ ਇਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਸੱਤਰ ਮਿਲੀਅਨ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਉਪਮੰਤ੍ਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਵੱਖਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੀ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹਿਰਦਾ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕਈਆਂ ਮੰਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਦੇ ਮੰਤਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਪੂਰੀ ਨਿੱਠ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ' — ਇਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ — ਉਚਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਚੂੜਾ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ, ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਨਿੱਤ ਜਪਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਚਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਸਭ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਉਚਾਰੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਦੁਰਜਯ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ— ਜਦੋਂ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ— ਜਦੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਪਰੰਪਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ— ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਚਤ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਤਰੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਕਪਟੀ ਵੀ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵੱਲ ਵੱਧ ਜਾਂ, ਮੇਰਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਭਯ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਹੇ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹੀ ਹੈ: ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਵੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ? 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਸੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ! ਉਹ ਰਾਜ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ। 'ਇਸ ਲਈ, ਤਪ, ਯਗ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ—even ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ—ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੀ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹੇ ਦੇਵੀ! ਚਾਹੇ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ—ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਕਈ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। 'ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮੈਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ? ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। 'ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੇਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲਯ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹਾਂ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਭੇਦ ਰਾਹੀਂ। 'ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਲਯ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੈਂਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੱਪ ਦੀ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚਤ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੂਤਰ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।