ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਲਾਈਟਾਂ ਦੀ ਆਰਤੀ, ਪਾਨ ਦਾ ਭੋਗ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਰਘਯ ਆਦਿਕ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੋਜਨ ਦਾ ਭੋਗ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਭੋਗ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਪਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਤੇ ਯੋਗ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਭੀ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਵੀ, ਜੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਫੁੱਲ, ਕਰੀਰ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਗੁੜ, ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ, ਭਸਮ ਜਾਂ ਪੱਕੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬਣਾਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਾਂ ਅੰਗੂਠੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਜਤਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਿੰਗ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਦਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਹਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ‘ਮ’ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਜਾਪ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਣਵ, ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ; ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਵ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ initiation (ਦੀਖਿਆ) ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵਣਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਕਰਵਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ‘ਨਮ:’ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅੰਤ ਵਿੱਚ; ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਣ, ‘ਨਮ:’ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ‘ਨਮ:’ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਅੱਖਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਇਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ। ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸੂਕਤ ਵੀ ਜਾਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ, ਦਸ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਸੌ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਰੋੜ ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ ਜਾਪ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੌਤ ਤੱਕ ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ‘ਓਮ’ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਆਦਿਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਜੇ ਐਸਾ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ-ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਰੋਵਰ, ਖੂਹ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਸਮਝਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਦਸਵੀਂ, ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਸ਼ਿਵ-ਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ, ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹੀ ਪਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ। ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਤਵ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ—ਜਿਸਨੂੰ ਮੱਧ ਰਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਕਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ—even ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ—ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।