ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਆਦਿ-ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਰਵਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਹਨ। ਸ਼ਵেত, ਸੁਤਾਰਾ, ਮਦਨ, ਸੁਹੋਤਰਾ, ਕਣਕ, ਲੌਗਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਦਧਿਵਾਹਾ, ਸ਼ਭ, ਉਗ੍ਰ, ਅਤ੍ਰਿ, ਸੁਪਾਲਕ, ਗੌਤਮ, ਅਤੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ—ਫਿਰ ਗੋਕਰਨ, ਗੁਹਾਵਾਸਿਨ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਜਟਾਮਾਲੀ, ਅਠਹਾਸਾ, ਦਾਰੁਕ, ਅਤੇ ਲਾਂਗੁਲੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਕਾਲ, ਸ਼ੂਲੀ, ਡੰਡੀ, ਮੁੰਡੀਸ਼ਾ, ਸਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਅਤੇ ਲਾਕੁਲੀਸ਼ਵਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਵਰਾਹ ਕਲਪ ਦੇ ਵਿਚ, ਸੱਤਵੇਂ ਮਨੁ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਠਾਈ (28) ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਯੋਗ-ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਚਾਰ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਸ਼ਵেত ਤੋਂ ਰੁਸ਼ਿਆ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਸ਼ਵেত, ਸ਼ਵਤਸ਼ਿਖਾ, ਸ਼ਵਤਾਸ਼ਵ, ਸ਼ਵਤਲੋਹਿਤ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਚੀਕ, ਕੇਤੁਮਾਨ; ਵਿਕੋਸ਼ਾ, ਵਿਕੇਸ਼ਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਪਾਸ਼ਨਾਸ਼ਨ, ਸੁਮੁਖਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ, ਦੁਰਗਮਾ, ਦੁਰਤਿਕਰਮਾ; ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦਾ, ਸਨਾਤਨ, ਸੁਧਾਮਾ, ਵਿਰਜਾ, ਸ਼ੰਖ, ਅੰਡਜਾ; ਸਾਰਸਵਤ, ਮੇਘ, ਮੇਘਵਾਹ, ਸੁਵਾਹਕਾ, ਕਪਿਲ, ਆਸੁਰੀ, ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ, ਬਾਸਕਲ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਬਲਬੰਧੁ, ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰ, ਕੇਤੁਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਤਪੋਧਨ; ਲੰਬੋਦਰ, ਲੰਬਾ, ਲੰਬਾਤਮਾ, ਲੰਬਕੇਸ਼ਕਾ, ਸਰਵਜ्ञ, ਸਮਬੁੱਧੀ, ਸਾਧਯਸਿੱਧੀ; ਸੁਧਾਮਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵਿਰਜਾ, ਅਤ੍ਰਿ, ਉਗ੍ਰ, ਗੁਰੂਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਟਕਾ; ਕੁਣੀ, ਕੁਣਿਬਾਹੁ, ਕੁਸ਼ਰੀਰਾ, ਕੁਨੇਤ੍ਰਕਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਉਸ਼ਨਾ, ਚਯਵਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ; ਉਤਥਿਆ, ਵਾਮਦੇਵ, ਮਹਾਕਾਲ, ਮਹਾਨੀਲ, ਵਾਚਸ਼੍ਰਵਾ, ਸੁਵੀਰ, ਸ਼੍ਯਾਵਕਾ, ਯਤੀਸ਼ਵਰ; ਹਿਰਣਯਨਾਭਾ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਲੋਕਾਕਸ਼ੀ, ਕੁਥੁਮੀ, ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮੀਨੀ, ਕੁਬੰਧਾ, ਕੁਸ਼ਕੰਧਰਾ; ਪਲਕਸ਼, ਦਾਰਭਾਯਣੀ, ਕੇਤੁਮਾਨ, ਗੌਤਮ, ਭੱਲਵੀ, ਮਧੁਪਿੰਗਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਵਤਕੇਤੁ; ਉਸ਼ਿਜਾ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ, ਦੇਵਲ, ਕਵੀ, ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਵੇਸ਼ਾ, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਦਵਸੁ; ਅਕਸ਼ਪਾਦ, ਕਣਾਦਾ, ਉਲੂਕਾ, ਵਤਸਾ, ਕੁਲਿਕਾ, ਗਰਗ, ਮਿਤ੍ਰਕਾ, ਅਤੇ ਰੁਸ਼ਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ, ਯੋਗ-ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 112 ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਤੱਤ-ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਵੰਦਵਾਂ (ਸੁਖ-ਦੁੱਖ) ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਨਿਰਭੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਤਸੁਕ, ਸਿੱਧਾ, ਨਰਮ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮਤ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਕੁਝ ਜੂੜੇ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਫਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ-ਵ੍ਰਖ ਦੀ ਵਿਸ਼-ਕਲੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਨਗਰ ਵੱਲ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ-ਗੁਰੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਸੰਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਪੂਜਨਯ ਗੁਰੂ—ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਵਾ, ਕੋਈ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਤੱਤ-ਸਾਰ, ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚੀਤਾ ਤੇ ਪਾਲਕ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਉੱਚਤਮ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਪੁੱਛਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਹੋ, ਸਯੰਮ-ਵਾਨ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ-ਚਿੱਤ ਹੋ। ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਨਾਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਤਿ-ਨਿਕਟ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਜਗਤ ਦੀ ਮਹਾਂ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਚਮਚੀਆਂ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ—ਜੋ ਪੂਰਨ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਤਦ, ਮਨੋਰੰਜਕ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।