ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰੀਮਤੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੰਗਤ ਲਾਲ ਸिन्दੂਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਡੋਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹੀ ਸ੍ਰੀਮਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਰਘਯਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਇਹ ਅਰਘਯਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ, ਪਾਣੀ, ਵਧੀਆ ਕੇਸਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਨਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਣ; ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇੱਕ-ਅਗਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਘਯਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਭੀ ਵਸਤੂ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ—ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਸੰਪਰਦਾਏਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੀ। ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਪਰਦਾਏਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ—ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ—ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦਧੀਚਿ, ਇਸ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਨੇਕ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਭੂ, ਸਤਯ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ; ਸਾਰਸਵਤ, ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਤਤੇਜਸ, ਧਰਮ, ਨਾਰਾਇਣ (ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ), ਸਵਰ, ਰਕਸ਼ਾ, ਅਰੁਣੀ, ਕ੍ਰਤੰਜਯ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਵਾਚਸ਼ਰਵਾ, ਸੁਕਸ਼ਮਾਯਣੀ, ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੁ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਤੇਯ; ਜਾਤੂਕਰਨਯ, ਹਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਯਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀਆਂ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਸੁਣੋ। ਲਿੰਗ ਸੰਪਰਦਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਗ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇ ਚੈਲੇ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚੈਲੇ ਚਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੈਲੇ ਅਤੇ ਚੈਲੇ-ਚੈਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ-ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਰਵਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੈਲੇਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼ਵੇਤ, ਸੁਤਾਰ, ਮਦਨ, ਸੁਹੋਤ੍ਰ, ਕਙਕ, ਲੌਗਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ; ਦਧਿਵਾਹ, ਰਿਸ਼ਭ, ਉਗ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਸੁਪਾਲਕ, ਗੌਤਮ, ਅਤੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ; ਗੋਕਰਨ, ਗੁਹਾਵਾਸਿਨ, ਇੱਕ ਹੋਰ—ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ, ਜਟਾਮਾਲੀ, ਅਟਟਹਾਸ, ਦਾਰੁਕ, ਅਤੇ ਲਾਂਗੁਲੀ; ਮਹਾਕਾਲ, ਸ਼ੂਲੀ, ਡੰਡੀ, ਮੁੰਡੀਸ਼ਾ, ਸਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਲਕੁਲੀਸ਼ਵਰ—ਇਹ ਸਭ, ਵਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੇਂ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਅਠਾਈ (28) ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆ ਰਹੇ। ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਚਾਰ ਚੈਲੇ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ; ਸ਼ਵੇਤ ਤੋਂ ਰੁਸ਼ਿਆ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸ਼ਵੇਤ, ਸ਼ਵੇਤਸ਼ਿਖਾ, ਸ਼ਵੇਤਾਸ਼ਵ, ਸ਼ਵੇਤਲੋਹਿਤ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਰਚੀਕ, ਕੇਤੁਮਾਨ; ਵਿਕੋਸ਼ਾ, ਵਿਕੇਸ਼ਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਪਾਸ਼ਨਾਸ਼ਨ, ਸੁਮੁਖਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ, ਦੁਰਗਮਾ, ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮ; ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦਾ, ਸਨਾਤਨ, ਸੁਧਾਮਾ, ਵਿਰਜਾ, ਸ਼ੰਖਾ, ਅੰਡਜਾ; ਸਾਰਸਵਤ, ਮੇਘਾ, ਮੇਘਵਾਹਾ, ਸੁਵਾਹਕਾ, ਕਪਿਲਾ, ਆਸੁਰੀ, ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ, ਬਾਸਕਲਾ; ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗਾ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਬਲਬੰਧੂ, ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰਾ, ਕੇਤੁਸ਼੍ਰਿੰਗਾ, ਤਪੋਧਨਾ; ਲੰਬੋਦਰਾ, ਲੰਬਾ, ਲੰਬਾਤਮਾ, ਲੰਬਕੇਸ਼ਕਾ, ਸਰਵਜ੍ਯਾ, ਸਮਬੁਧੀ, ਸਾਧਯਸਿੱਧੀ; ਸੁਧਾਮਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਰਜਾ, ਅਤ੍ਰਿ, ਉਗ੍ਰ, ਗੁਰੂਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਰਵਣਾ, ਸ਼ਰਵਿਸ਼ਟਕਾ; ਕੁਣੀ, ਕੁਣਿਬਾਹੁ, ਕੁਸ਼ਰੀਰਾ, ਕੁਨੇਤ੍ਰਕਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਉਸ਼ਨਾ, ਚਯਵਨਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ; ਉਤਥਿਆ, ਵਾਮਦੇਵ, ਮਹਾਕਾਲ, ਮਹਾਨਿਲਾ, ਵਾਚਸ਼ਰਵਾ, ਸੁਵੀਰਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ, ਯਤੀਸ਼ਵਰ; ਹਿਰਣਯਨਾਭਾ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਲੋਕਾਕਸ਼ੀ, ਕੁਥੁਮੀ, ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕੁਬੰਧਾ, ਕੁਸ਼ਕੰਧਰਾ; ਪਲਕਸ਼ਾ, ਦਾਰਭਾਯਣੀ, ਕੇਤੁਮਾਨ, ਗੌਤਮ, ਭੱਲਵੀ, ਮਧੁਪਿੰਗਾ, ਸ਼ਵੇਤਕੇਤੁ; ਉਸ਼ਿਜਾ, ਬ੍ਰਹਦਸ਼ਵ, ਦੇਵਲਾ, ਕਵੀ, ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਵੇਸ਼ਾ, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ, ਸ਼ਰਦਵਸੁ; ਅਕਸ਼ਪਾਦਾ, ਕਣਾਢਾ, ਉਲੂਕਾ, ਵਤਸਾ, ਕੁਲਿਕਾ, ਗਰਗਾ, ਮਿਤ੍ਰਕਾ, ਰੁਸ਼ਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਪਰਦਾ ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।