ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਇਕੋ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਪੀਠਿਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬਸ ਬਾਣਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਲਿੰਗ ਛੱਡ ਕੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਪ ਲਿੰਗ ਦਾ ਬਾਰਾਂ ਅੰਗੁਲਾਂ ਲੰਬਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਲਿੰਗ ਇਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਵੀ ਘੱਟ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਜੇ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਅੰਗੁਲ ਵੀ ਘਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਰਭਗ੍ਰਿਹ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਗਰਭਗ੍ਰਿਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਨੌਂ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ: ਨੀਲਮ, ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਪੰਨਾ, ਹੇਸੋਨਾਈਟ, ਹੀਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾਨ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਧਨ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਚਾਹੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ, ਅਚਲ ਜਾਂ ਜੀਵੰਤ—ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਨੌਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਖੱਡ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਦਯਾਦਿ-ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਓਮਕਾਰ ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠਿਕਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਚੂਣੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੂਰਤੀ (ਬੇਰਾ) ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਲਈ ਬਾਹਰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਪੰਚਾਅਕਸ਼ਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਗੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਲਿੰਗ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਅਚਲ ਅਤੇ ਚਲਣਯੋਗ। ਅਚਲ ਲਿੰਗ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਆਦਿ। ਚਲਣਯੋਗ ਲਿੰਗ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਆਦਿ। ਅਚਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਲਣਯੋਗ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੀਠਿਕਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਉਮਾ ਜੀ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੀਠਿਕਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮਤ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਵਜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਲਿੰਗ ਚਲਣਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਲਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਵਾਹਨ, ਆਸਨ, ਅਰਘ, ਪੈਰੀਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਚਮਨ, ਅਭਿਅੰਗਨ ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ, ਪਹਿਨਾਵਾ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਰਤੀ, ਪਾਨ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਭਿਅੰਗਨ, ਨੈਵੇਦਯ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਜਲਾਰਪਣ ਆਦਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਿਕ, ਦੈਵੀ, ਸਵੈਭੂ, ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਂ ਅਨੋਖਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਯਤਨ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਫੁੱਲ, ਕਰਵੀਰ, ਫਲ, ਗੁੜ, ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਭਸਮ ਜਾਂ ਪੱਕਾ ਚਾਵਲ—ਜੋ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਾਂ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਜਿਤਨਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਲਿੰਗ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿ਷ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ (ਓਮ) ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਹਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਪ ਸਮੇਂ, 'ਮ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਣਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਸਿਕ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਜਪ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਣਵ, ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਨਾਦ ਸਮੇਤ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰ ਸੰਧਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘੜੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸੱਚੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਨਮ:' ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ 'ਨਮ:' ਅੰਤ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਵੀ 'ਨਮ:' ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਲਈ 'ਨਮ:' ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਜਾਪ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਾਪਣ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੰਤਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਸੂਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।