ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੋ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਸਤਕ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਖਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਭੂਤਗਣਾਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਰਗੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਦੋਂ ਉਪਮਨਯੂ, ਆਨੰਦ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਿਵਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਭਵ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਆ, ਆ," ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਜੋ ਚਾਹੇ ਖਾਣਾ ਖਾ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿ।" "ਹੇ ਉਪਮਨਯੂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਘਿਉਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।" "ਮਿੱਠਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਲਈ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੂਮਾਰਾ ਦੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਗਾਂਠ ਦਿੱਤੀ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗਿਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਵਡਿਆਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ, ਗਿਆਨ, ਸੱਚਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ, ਉੱਤਮ ਵਾਕ ਚਾਤੁਰਤਾ ਅਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਅਤੇ ਕੂਮਾਰਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਅੱਗੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਦਇਆ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ, ਦਿਵਿਆ, ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੇ।" "ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੰਬੰਧੀਆਂ 'ਚ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਰਹੇ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸੇਵਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਵਾਲੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬੱਚੇ ਉਪਮਨਯੂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਅਜਰ, ਅਮਰ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ; ਤੇਰਾ ਯਸ਼, ਤੇਜ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇ।" "ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।" "ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਪਮਨਯੂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਸ਼ਵਤ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਾਯੂ ਦੇਵ, ਜੋ ਪਵਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਸੰਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਬੋਲਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਜੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।