ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਮ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜਾ ਧਰਮ ਸਭ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ, ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸਾਧਨ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਆਚਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਹਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਸ਼ਿਵ ਆਗਮਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਉਪ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਆਗਮ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਅਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੁਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਆਗਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿੱਕਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜਾ ਆਗਮ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਤੰਤਰ ਆਗਮ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਫਿਰ ਫਿਰ ਅਠਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਿਕਾ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਗਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿੱਕਸ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਚਤਮ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉਤਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ: ਰੁਰੂ, ਦਧੀਚੀ, ਅਗਸਤਿਆ ਅਤੇ ਉਪਮਨਯੂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਆਚਾਰਯ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਰੂ-ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਦੀ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਰਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਚਾਰਨਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਾਧਨ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ, ਜੋ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੈਵ ਗਿਆਨ ਜਲਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਧਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿ਷ਣੁ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੈਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪਹਚਾਨ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ, ਸ਼ਾਂਤਿਆਤੀਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਮ, ਪੰਜ ਉਪਾਧੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਇਹ ਉਪਾਧੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਨਾਮ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਸਦਾ ਲਈ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਨਾਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਾਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਾਕੀ ਤਿੰਨ ਨਾਮ, ਪਦਾਰਥਿਕ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਉਪਾਧੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਵਰੂਪਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਤੈਈਂ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਪੱਚਵੀ ਸੰਖਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਦ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਬਦ-ਅਰਥ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸੱਚਾ ਗਿਆਤਵਸਤੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੱਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਦਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਥੂਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਖਮ। ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੱਤਾਂ ਤੱਕ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ ਤੇ ਅਟਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਡਾਕਟਰ ਬੀਮਾਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਭੋਗ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੁੱਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੈਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁੱਖਮ, ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਸਾਰੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਸੁੱਖਮ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸੱਤ ਹੋਣ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਰਵਜ੍ਞ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਉੱਚਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਅੱਠ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਕੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸਦੇ ਨਾਮਾਂ, ਉਸਦੇ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਅਖਿਆਤ ਹੋਇਆ।