ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਈ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿਚ ਗੜਬੜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ੁਧ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਧੋਖਾ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਦਿਖਾਵਟ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਚਲਾਕੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੂਬੀਆਂ, ਸਦਾ ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਮੰਦ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਦੀ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਹੜਾ ਸਧਾਰਨ ਉਪਾਏ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਤ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪੁਣਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੈਦਾਂਤ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਚਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਪਾਪ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣਗੇ—ਹਾਏ! ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿਪਤਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ—ਹਾਏ! ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ—ਹਾਏ! ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਰਹੇਗੀ—ਹਾਏ! ਯਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਦੂਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਿਆਂ ਰਹਿਣਗੇ—ਹਾਏ! ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ—ਹਾਏ! ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ—ਹਾਏ! ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ, ਆਸਨ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤਕ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਚਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪਾਠ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸੁਣੋ ਜੋ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਭੀ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਾਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਤ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਪੋਥੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਰਲਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੁਰਸ਼ਚਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਾਠ, ਸੁਣਨ, ਲਿਖਣ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਅਦਭੁਤ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।