ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਨੰਦਨ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਹਾ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਸਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਕਾਰਜ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਾ ਗਏ। ਜੇਕਰ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੁਢ ਤੋਂ ਚੱਲ ਆ ਰਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭਿੰਨਤਾ ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਨਾਸਤਿਕਤਾ (ਅਥੀਜ਼ਮ) ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਏ ਵਾਯੂ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ, ਜੋ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ, ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਹ ਸਾਧਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਬ-ਪੂਰਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਾ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵਕਤਾ ਉੱਚੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਮਹਾ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ 'ਸਵਤੰਤਰਤਾ' ਦਾ ਅਰਥ ਨਿਰਭਰਤਾ-ਰਹਿਤਤਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਿਹਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸਦੀ ਮੂਲਤਾ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੈਵ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਇਹ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਣਦੇਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸੰਕੇਤਨਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਾਤਪਰਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਜਦ ਤੱਕ ਭੜਕਾਈ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਤੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਖੇ ਕਿ "ਅੱਗ ਲਿਆਉ", ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਿਰਫ਼ ਸੜਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਹੀ ਲਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਭ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ-ਸਵਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ, ਹਕੀਕਤ ਅਤੇ ਅ-ਹਕੀਕਤ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਾਲਾ ਕਰਮ, ਭੋਗ ਦਾ ਫਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ; ਜੋ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਖੇਡ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਮੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੋਕ-ਟੋਕ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ, "ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ"—ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਉਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਨੇਕੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹਰ ਵਿਵਹਾਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨੇਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਸਮਝਾਉਣ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਾ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਦੰਡ ਹੀ ਢੰਗ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੋ ਦੰਡ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਲਾਈ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਉਲਟ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹਨ। ਫਿਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰੋਕਦੇ ਹਨ? ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਤੇ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇ en ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਰਪੱਖ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਰੂਰਤ ਪੈਣ 'ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇ doing ਕਰਦਿਆਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਤਿੱਖਾਪਨ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਾ ਕਿਰਪਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਵਤੰਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ।