ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਰਵਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪਰਵਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪਰਵਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਰਵਤ ਪਰਵਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਨੋ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚੰਦ ਮਾਣੋ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ crowning ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਖੇਡਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਣੋ ਰਾਜਸੀ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਰਵਤ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਣੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੋਹਣੇਪਨ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਹਟ, ਹੋਰ ਵਣ-ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲਟਕ—ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਪਰਵਤ ਰਾਜਾ, ਮਾਣੋ ਤਪਸਵੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਟਾ-ਸਮ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਭੇਟ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੇ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਪਾਸੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਾਣੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਪਰਵਤ ਮਾਣੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਚਦਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵੱਡੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ, ਪਰਵਤ ਮਾਣੋ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੋਹਣੇਪਨ ਤੋਂ ਹੰਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਵਤ ਮਾਣੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਨੇਰੀ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦਰਪਣ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਠੰਢਕ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਪੰਡਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਭੂ—ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜੋ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ—ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਿਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਜਦ ਪੌਪਲੇਸ਼ਨ ਵਧੀ, ਦੋ ਦੈਤ—ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ—ਜੋ ਭਰਾ ਸਨ, ਜਨਮ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯਤਾ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ, ਜੋ ਜਣਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੈਯ ਹੈ— ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੱਥਾਸਤੁ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਪ ਅਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਕਾਮਰਹਿਤ ਕੁਵਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੱਸ ਕੇ, ਮਾਣੋ ਚੁਪਚਾਪ ਉਲਾਹਣਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੀ ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀਆਂ। "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਐਨੀ ਮਮਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੰਗ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਲਾਸਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਕਾਮ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ।" "ਪਤੀ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲਈ ਹੀ ਔਰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ; ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਔਰਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ?" "ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਰੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਛੱਡਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਰੰਗ ਚੁਣ ਲਾਂਗਾ—ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਚੁਣਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲਦੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਅਨੁਮਤੀ ਮੰਗੀ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਿਆ ਕਿ ਇਹ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਕਿਵੇਂ ਗੁਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਨੰਦ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕੀ ਇਹ ਕਾਮ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਕਾਮ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਸੀ।" "ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਾਮ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ; ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਾਮ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ?" "ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੋਭਾਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਲਕਾ ਅਪਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" "ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਬੋਲੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਵਿਆਪਕ ਸੰਸਾਰਕ ਲੀਲਾ ਵਜੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰੁਚਿਕਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਸੀ।