ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵਾਂਗ ਆਏ ਅਤੇ ਬਿਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕ੍ਰੋਧ ਹੋ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ! ਇਹ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਸਭ ਨੂੰ—ਰੋਮਜਾ ਸਮੇਤ—ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੋ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਚੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੇ। ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਮੁਰਦਾਰ ਸਿਰ ਦਾ ਹੰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੇ। ਦਕਸ਼ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਪਾਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ। ਉਥੇ, ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ। ਹੇਰਾ, ਜੋ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ। ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਦਇਆਵਾਨ ਨੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕੋ, ਅਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪਦਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਵਨ।” ਸਰਵ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ, ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਗਰ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਕਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਜੋ ਰਜਸ, ਤਮਸ ਅਤੇ ਸਤਵ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚੀਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਿਰਾਕਾਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਚੰਦ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੁਧਰ ਗਿਆ; ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਗਿਆ। ਸੀਮੰਤਿਨੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਤੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ੍ਰੀਕਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਹੋ, ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ।” “ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਮਦੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਵਿਧਵਾ ਸ਼ਾਰਦਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਭਦਰਾਯੁਸ਼ ਦੀ ਦੁਖ-ਦੁਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ; ਸੌਮੀਨੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਜਸ, ਸਤਵ ਅਤੇ ਤਮਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਰਾ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ; ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੁੜ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। “ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਐਸੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ?” “ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਹਾਰਣਗੇ—ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਮੁੜ ਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਜੋ ਅਪਰਾਧ ਇੱਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ—ਜਗਤ ਦਾ ਰਚੀਤਾ—ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹੀ ਅੰਗ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਜ਼ਾ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਦਕਸ਼ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬਕਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਕਸ਼, ਹੁਸ਼ ਆ ਕੇ, ਜੀਵਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। “ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਅਚ੍ਯੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ।” ਦਕਸ਼, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਚੈਨ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਅਪਰਾਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼—ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ—ਮਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਨੰਦ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਅੰਗ ਮਿਲੇ।