ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਦ੍ਰ ਨੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਚ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤੀਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਾਰ ਰੋਕ ਲਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਕ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਭਦ੍ਰਾਭਯ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਹਜੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੀ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਨਿਕਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ, ਉਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਦਵਿਤੀਯ ਚੱਕਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਉਹ ਇਕ ਹੱਥ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੀਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦ ਵਿਹੁੰਣ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਸਾਂਡ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਭਦ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਾ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਸ਼ਤਮੁਖ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਿਕੰਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਉਹ ਡਰ ਕਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਕੜ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਜੰਗ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿਚ, ਭਦ੍ਰ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਾ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਕਈ ਹੱਥ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਭਦ੍ਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕਈ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਠ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਚ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ। ਕਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਕੋਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ; ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਹੋਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੈਰਵ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਭਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ, ਦਰਸ਼ਣਯੋਗ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ, ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰਾ, ਕੈਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਚ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਉਠ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਗਨਿ ਦੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਪੈ ਗਿਆ—ਇਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਆਪ ਦੱਖ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਫਿਰ ਵੀ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਯਜਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਕੱਟਣਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਬਣਿਆ—ਇਹ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।