ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਫਿਰ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੰਪ ਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਤੁਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੰਪ ਆਪਣੀ ਬਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸੰਪ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੰਪ ਨੂੰ ਡਸ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਘਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਪਹਾਸਿਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਲਦ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਪ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੇਦਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ “ਹਾਏ!” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਫਿਰ, ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਤੀਬਰ ਗਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤੀਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਅਣਰੋਕਿਆ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ "ਭਦ੍ਰਾਅਵਯ" ਨਾਲ ਉਸ ਤੀਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੀ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਏਸੇ ਰੂਪ ਭੇਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸ ਚਕਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਦੁਤੀ ਚਕਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਹਾਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਜੀਵ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਮਾੜੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਵਲੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਜੇਤੂ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਤਮੁਖ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਵੱਜਣ ਲਈ ਉੱਠੇ ਹੋਏ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਸਤ ਅਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਜਿਹੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਗੜਾਈਆਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਭੱਜ ਗਏ; ਜੰਗ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਾ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੰਪ। ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਕਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡੰਕੇ ਨਾਲ ਬੱਢਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ੀਲਾ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਫੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਪਾਸੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਢ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।