ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਜੀਵ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਮਥਾ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਦਹਾੜੇ ਮਾਰਦੇ। ਇਸ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਕੰਧਾਂ, ਤੇ ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਸਭ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਰਥ-ਰਹਿਤ ਬਾਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ: "ਹੈ ਰਾਖਾ!", "ਹੈ ਪਿਤਾ!", "ਹੈ ਪੁੱਤਰ!", "ਹੈ ਭਰਾ!", "ਹੈ ਮਾਤਾ!" ਇਸ ਹੜ੍ਹਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਚਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਪਰ ਦੋਸ਼ੀ ਅਣਸਜ਼ਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਗਵਾਈ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਸਤ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਸ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਧੁੰਦਲੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਝਲਮਲਾਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਅੰਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ। ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਟੰਗ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਿਰ ਮਾਰਿਆ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਯਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁੱਲ੍ਹੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਸ਼, ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੱਖ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਨੱਕ ਦਾ ਟਿਪ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵੀ। ਕੁੱਲ੍ਹੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਜੀਭ ਦੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵ ਨੇ ਨੱਖ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਨੱਕ ਤੇ ਖੱਬਾ ਨਿੱਪਲ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਸਰਵ-ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੀ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟਿਪ ਨਾਲ ਪੂਸ਼ਨ ਦੇ ਮੋਤੀ-ਸਮਾਨ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਦਬਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਗੜ ਦਿੱਤਾ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਚਰਮ ਸੀਮਾ 'ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਵੈਰੀਣੀ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਤਾਲਫਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਸੀ, ਜੰਗ-ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਖੇਡਿਆ। ਫਿਰ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨ-ਪਤਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਤਲੀ ਵਾਂਗ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਧਿਸ਼ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਸੋਮਾ, ਧਰਮ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ, ਆਂਗਿਰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਵੀ— ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ, ਕਲਿ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਯਜਨ-ਸਥਲ ਉਜਾੜ ਹੋ ਗਿਆ: ਯਜਨ-ਪਾਤਰ ਉਲਟ-ਪਲਟ, ਲੱਕੜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਤਸਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਹਾਲ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਗਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗੇਟਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਖਾੜੀ ਗਈ, ਤਪਸਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਓਲਿ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਯਜਨ-ਸਥਲ, ਦੁੱਖ-ਦਾਈ ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ—ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੱਟ, ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਧਿਸ਼ ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ, ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਦਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਡਰਾਉਣੀ ਟਣ-ਟਣ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਧਮਾਕਾ ਕੀਤਾ, bowstring ਦੀ ਗੂੰਜ ਆਸਮਾਨ, ਹਵਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼, ਹੈਰਾਨ ਤੇ "ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਚੀਕਦਾ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਅਰਧ-ਵਕਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ।