ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ—ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲ, ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੂੜ੍ਹ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਤਨਤ realm ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਦ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ‘ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇਤਨਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ-ਵੇਦਿਕ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੇਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ‘ਚ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੋੜ-ਫੋੜ ਕੇ, ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਦਾਖਲੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੇਰ, ਦੁਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਅੰਬ੍ਰੋਸੀਆ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦਹੀਂ ਆਈ। ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੀਟ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਭੋਜਨ, ਰਸਦਾਰ ਪੀਣ, ਚਟਣ ਅਤੇ ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੋੜਿਆ, ਵਿਦਯੁਤ, ਚਕ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਬਾਣ, ਫਾਂਸ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥੋੜੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੂਈਆਂ, ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ ਡੰਡੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਰਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣ, ਤੋੜਦੇ, ਪਾੜਦੇ, ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਚੀਕਦੇ: "ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਸੁੱਟੋ! ਪਾੜੋ! ਚੀਰੋ!" "ਮਾਰੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਚੀਰੋ! ਉਖਾੜੋ!"—ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਕਰੂਨ ਚੀਕਾਂ, ਕੰਨ ਵਾਸਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਲੱਭ ਤੇ ਦੰਦ, ਜੀਭ ਚਬਾਈ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਂਡੇ ਤੋੜੇ, ਰਤਨ-ਵੇਦਿਕਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ, ਗਾਉਂਦੇ, ਚੀਕਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਲਹੂ-ਮਦ ਪੀ ਕੇ ਨੱਚਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਤੁੱਲ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ, ਕੁਝ ਦੌੜੇ, ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਨੱਚੇ, ਕੁਝ ਹੱਸੇ, ਕੁਝ ਉੱਡੇ; ਪ੍ਰਮਥਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਉੱਡਦੇ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ; ਕਰੂਨ ਪ੍ਰਮਥਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ; ਇੱਥੋਂ-ਉੱਥੋਂ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ। ਕੁਝ ਘਰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜ਼ਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਰੇਲਿੰਗ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਪ੍ਰਮਥਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਗਰਜਦੇ। ਦਰਵਾਜੇ, ਕੰਧਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ, ਤਬਾਹ; ਯਜਨ-ਮੰਡਪ, ਅਰਥ ਰਹਿਤ ਕਥਨ ਵਾਂਗ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਉਖਾੜਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰੋ-ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ: "ਓ ਸਹਾਇਕ! ਓ ਪਿਤਾ!" "ਓ ਪੁੱਤਰ!" "ਓ ਭਰਾ!" "ਓ ਮਾਤਾ!" ਇਸ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਪਰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ, ਆਏ। ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਵਧੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ spectacle ਬਣੇ; ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਲਾਲ—ਅਨੇਕ ਰੰਗ ਦਿਖਾਏ। ਉਹ ਬाघ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਮਝਦੇ; ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਦ ਵਿਚ, ਵਧੀ। ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਚਮਕਦੀ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੇਸ਼ਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਸੜ ਜਾਂਦੇ, ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ। ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਯਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨੋਕ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।