ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਸੜੀ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰੇ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਹੀ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਪਤ ਯज्ञ-ਸਥਲ ‘ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਝੂਠੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋ?" ਦਕਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ, ਇਕ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਸਾਫ ਤੇ ਮਤਲਬੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਅਸੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਜੇਕਰ ਇਸ ਯज्ञ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਯज्ञ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸਵਾਲ ‘ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੰਤ੍ਰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਧਾਰ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ।" ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸਚੇ ਤੇ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਤੀਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਨੰਤ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਯज्ञ ਦੇ ਆਗੂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਮ ਹੋ।" "ਇਸ ਯज्ञ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਨੂੰ ਇਤਨਾ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਯज्ञ ਦੇ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯज्ञ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੋੜ-ਫੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਯੱਗ ਦੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਢੇਰ divine ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਦੂਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮਲਾਈ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ, ਸੁਗੰਧਤ ਭੋਜਨ, ਰਸਦਾਰ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚਟਣ ਤੇ ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਿਆ ਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆ, ਵਿਦਯੁਤ, ਚਕ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਬਰਛੀ, ਬਾਣ, ਫੰਦੇ, ਤੇ ਗਦਾ ਵਰਤ ਕੇ। ਉਹ ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੀਲਾਂ, ਚੀਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ। ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੂਰਮੇ, ਮਾਰਦੇ, ਤੋੜਦੇ, ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ‘ਚ ਚੀਕਦੇ: "ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਸੁੱਟੋ! ਫਾੜੋ! ਚੀਰੋ!" "ਮਾਰੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਚੀਰੋ! ਉਖਾੜੋ!"—ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਗਣਪਤੀ ਮਾਰਧਾੜ ਲਈ ਆਏ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੱਖ ਵੱਡੇ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੋਠ, ਦੰਦ ਤੇ ਜੀਭ ਚਬੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਰਸੋਈ ਦੇ ਚਮਚੇ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਂਡੇ ਤੋੜੇ, ਰਤਨ-ਵੇਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ, ਗਾਉਂਦੇ, ਚੀਕਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਲਹੂ-ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਨੱਚਦੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ; ਉਹ ਗਣਪਤੀ, ਵੱਢੇ-ਸੱਪ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਕੋਈ ਮਾਰਦਾ, ਕੋਈ ਦੌੜਦਾ, ਕੋਈ ਬਕਬਕ ਕਰਦਾ। ਕੋਈ ਨੱਚਦਾ, ਕੋਈ ਹੱਸਦਾ, ਕੋਈ ਉਚਲਦਾ; ਪ੍ਰਮਥਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ। ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਉਚਲਦਾ, ਕੋਈ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਉਗਰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ। ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ; ਦੇਵਤਾ ਭੱਜ ਗਏ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ। ਕੋਈ ਘਰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਰੇਲਿੰਗ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ; ਪ੍ਰਮਥਾ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਗਰਜਦੇ। ਦਰਵਾਜੇ, ਕੰਧਾਂ, ਤੇ ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਯज्ञ-ਸਥਲ ਤੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਮਤਲਬ ਗੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਔਰਤਾਂ abandonment ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ: "ਓ ਰਖਵਾਲੇ! ਓ ਪਿਤਾ!" "ਓ ਪੁੱਤਰ!" "ਓ ਭਰਾ!" "ਓ ਮਾਂ!" ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਆਗੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਦ ਦਿੰਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਮਸਤਾਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨੀਲਾ, ਫਿੱਕਾ, ਤੇ ਲਾਲ—ਕਈ ਰੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।